บทที่ 2584

เย่เฉินทำมือคารวะ“ขอขอบคุณพี่ชายครับ”

ผ่านไปไม่นาน เฮลิคอปเตอร์พลเรือนหนักลำหนึ่ง ก็ร่อนลงบนยอดเขาอย่างช้าๆ

ก่อนที่เครื่องบินจะลงจอดอย่างสมบูรณ์ หานกวางเย่ากับเฉินจื๋อข่ายก็กระโดดฝั่งซ้ายและขวาลงมา แล้วรีบเดินไปข้างหน้าถาม“คุณชายไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ？”

เย่เฉินหัวเราะ“ฉันยืนอยู่ที่นี่เหมือนเป็นอะไรไหมล่ะ？”

พูดจบ เย่เฉินก็ชี้ไปที่คามมิต แล้วพูดกับทั้งสองคนว่า“มาสิ ฉันขอแนะนำให้พวกนายรู้จัก ท่านนี้คือจอมพลคามมิตผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพฝ่ายค้านนี้ เขาเคยเรียนที่หัวเซี่ยมาก่อน ภาษาจีนดีมาก”

ทั้งสองสีหน้าตกตะลึง แล้วรีบพูดขึ้นมาพร้อมกันว่า“สวัสดีครับ จอมพลคามมิต！”

คามมิตทักทายพวกเขาทั้งสองคนอย่างเกรงใจ

เย่เฉินมองดูเวลา แล้วกล่าวขึ้นมาว่า“พี่ชาย นี่ก็สายแล้ว ผมยังต้องบินกลับหัวเซี่ย ผมพูดอะไรกับพี่มากไม่ได้แล้ว ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะครับ！”

คามมิตพยักหน้า แล้วทำมือคารวะ“น้องชาย บุญคุณใหญ่หลวง เราสองคนทิ้งวิธีติดต่อกันหน่อยเถอะ ฉันจะเอาหมายเลขดาวเทียมของฉันให้นาย ถ้านายมีอะไร ก็ติดต่อฉันได้ตลอดเลย”

เย่เฉินจึงพูดว่า“ได้ครับ เราทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของกันและกันไว้ มีอะไรก็โทรติดต่อกันได้เลย”

หลังจากที่ทั้งสองทิ้งวิธีการติดต่อกันไว้แล้ว เย่เฉินก็พูดกับเฮ่อจือชิวว่า“เอาล่ะคุณเฮ่อครับ เราควรไปกันได้แล้ว”

เฮ่อจือชิวเงยหน้าขึ้นมา แล้วพยักหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความละอายใจ

เย่เฉินกล่าวลากับคามมิตอีกครั้ง ทำมือคารวะ“พี่ชาย ลาก่อนครับ！”