บทที่ 2588

ถึงแม้ทุกคนจะเรียนมาไม่เยอะ แต่ในทุกวันที่ต้องแบกปืนสู้รบ ความรู้พื้นฐานยังคงมีอยู่บ้าง ในกรณีของคามมิต นับประสาอะไรกับซีเรียที่ขาดทั้งยาและเวชภัณฑ์ ถึงไปยังประเทศที่พัฒนาและเก่งที่สุดในโลก ก็ไม่มีทางรักษาหายได้

แต่ว่า ความจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้า จอมพลที่ขาง่อยมาตลอด ตอนนี้กลับก้าวเดินราวกับโบยบิน！

แน่นอนว่าคามมิตเห็นปฏิกิริยาของทุกคนอยู่ในสายตา

ถึงแม้เขาจะดีใจจนแทบอยากจะตะโกนแค่ไหน แต่เพื่อรักษาภาพพจน์ของตัวเอง และเพื่อให้ตัวสามารถควบคุมกองทัพของตัวเองได้ เขายังคงต้องอดกลั้นความตื่นเต้นภายในใจไว้ แสร้งทำเป็นก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเรียบเฉย แล้วเข้าไปยังชั้นใต้ดิน

พอเข้ามาในชั้นใต้ดิน เขาก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“ไฟซาล ฉันส่งคุณเย่กับคุณเฮ่อไปแล้ว คุณเย่บอกกับฉันถึงเหตุการณ์ของคุณแล้ว คุณวางใจเถอะ ผมขอรับประกันด้วยชีวิตของผม ขอแค่คุณเปิดประตูออกมา ผมจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ คุณยังสามารถกลับไปประจำการยังกองพลหุ้มเกราะของคุณได้ เหมือนกับคนอื่นๆ！”

ไฟซาลพูดอย่างตระหนักว่า“ไม่ว่าผมจะเป็นหรือตายมันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ผมต้องทำให้แน่ใจก่อนว่าคุณเย่จากไปอย่างปลอดภัย！ไม่เช่นนั้น ผมจะสู้กับคุณให้ถึงที่สุด！”

คามมิตแอบรู้สึกประหลาดใจ คิดในใจว่า“วิธีการสะกดจิตของน้องชายเย่ เก่งกาจจริงๆ！ไฟซาลไม่สนใจแม้แต่ความเป็นความตายของตัวเอง และคิดแต่จะจงรักภักดีน้องเย่ ถ้าฉันมีความสามารถแบบนี้ ก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการรวมฝ่ายค้าน……”

หลังจากสะท้อนใจ คามมิตก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“ไฟซาล หรือคุณสงสัยว่าผมไม่หวังดีต่อน้องเย่？คุณไม่คิดดูบ้างล่ะ ผมจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ยังไง？ยิ่งไปกว่านั้น ผมจะต่อต้านเป็นปริปักษ์กับเขาทำไม？คุณรู้อะไรไหม น้องเย่เป็นผู้มีพระคุณของผม เขาเป็นคนรักษาขาของผมให้หาย！”

ไฟซาลถาม“คุณบอกว่าคุณเย่รักษาขาของคุณหายงั้นหรอ？！”

คามมิตพูดทันทีว่า“หรือผมสามารถโกหกคุณได้งั้นหรอ？ถ้าไม่เชื่อคุณเปิดประตูมาดูสิ คุณไม่ต้องเป็นกังวลหรอก ทั้งทางเดินมีแต่ผมคนเดียว”

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูเหล็กก็เปิดแง้มออกมา ไฟซาลมองลอดผ่านช่องเล็กๆ พบว่าทั้งทางเดินมีแค่คามมิตคนเดียว อีกทั้งในมือว่างเปล่า ไม่มีอาวุธใดๆทั้งสิ้น

ดังนั้น ไฟซาลจึงถอนหายใจเบาๆ แล้วถามขึ้นมาว่า“เมื่อกี้คุณพูดจริงหรอครับ？”

คามมิตชูสองมือขึ้น แล้วค่อยๆเดินไปข้างล่าง เดินไปด้วยพูดไปด้วยว่า“คุณดูเองสิ ขาของผมหายดีแล้วใช่ไหม？”

ไฟซาลตกใจ เพราะในใจของเขาถูกสะกดจิต ดังนั้นความเคารพเย่เฉินจึงพรั่งพรูออกมา แล้วอุทานขึ้นมาว่า“บนโลกใบนี้ เกรงว่าคงจะมีแค่คุณเย่เท่านั้นที่มีความสามารถนี้！”