บทที่ 2616

แต่ว่า เขาก็รู้ ตอนนี้ตัวเองก็เป็นแค่คนที่ไม่กำลังต่อต้าน ทำได้เพียงยอมให้เขาข่มเหงรังแก

จากนั้น เย่เฉินเรียกเฉินจื๋อข่ายมา และสั่งว่า: “จัดเตรียมเครื่องบิน จากนั้นเตรียมคนที่คุณไว้ใจมากที่สุด ส่งซูโสว่เต้าไปซีเรีย ระหว่างทางอย่าลืมเก็บเป็นความลับด้วย อย่าให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของคุณซู่ ฉันจะส่งข้อมูลติดต่อของฮามิดให้คุณภายหลัง ตอนนั้นให้ฮามิดจัดเฮลิคอปเตอร์ไปรับคนที่ชายแดน ไม่ต้องใช้เส้นทางของตระกูลเย่แล้ว”

เฉินจื๋อข่ายพูดโดยไม่ลังเลว่า: “ครับ คุณชาย ผมจะไปจัดการเลย!”

เย่เฉินพยักหน้า มองซูโสว่เต้า เอ่ยปากพูดว่า: “สถานการณ์ในซีเรียค่อนข้างวุ่นวาย หลังจากที่คุณซูไปถึงที่นั่นแล้ว อย่าพยายามหลบหนี มิฉะนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแก ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาได้ด้วยตัวเองเท่านั้น”

ซูโสว่เต้าพยักหน้าอย่างห่อเหี่ยวใจ ถามโดยไม่รู้ตัวว่า: “คุณเย่ ฉันขอเอาของใช้ส่วนตัวไปด้วยได้ไหม? ที่นั่นขาดแคลนทุกสิ่ง หากสามารถนำอุปกรณ์อาบน้ำไปได้ ของใช้ในชีวิตประจำวัน เสื้อผ้า รองเท้า หมวก พอไปแล้วก็จะได้เบาใจลงหน่อย...”

เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ให้แกได้สัมผัสชีวิตธรรมชาติทุกอย่างต้องเป็นไปตามเอกลักษณ์ของท้องถิ่น มีอะไรก็ใช้อันนั้น ไม่เช่นนั้นสร้างวิลล่าให้แกอยู่เลยไม่ดีกว่าเหรอ! "

ซูโสว่เต้าได้ยินน้ำเสียงของเย่เฉินมีความโกรธเล็กน้อย ไม่กล้าถามต่อเลย คนทั้งคนมีพูดครับผมอย่างเดียว เหมือนนกกระทาที่หวาดกลัว

เย่เฉินชี้ไปที่ซูโสว่เต้า และโบกมือให้เฉินจื๋อข่าย: “พาเขาลงไปเถอะ”

เฉินจื๋อข่ายเรียกลูกน้องสองคนทันที พาซูโสว่เต้าออกไปจากห้อง

ตอนนี้ ภายในห้อง เหลือแค่เย่เฉินและลูกสาวสองคนของตระกูลซู รวมถึงเฉินจื๋อข่าย

แม้ว่าอารมณ์ของซูจือหยูจะซับซ้อนมาก แต่เห็นผู้มีพระคุณครุ่นคิดอยู่ตรงหน้า ในใจเต็มไปด้วยความอับอายและความตื่นเต้นของเด็กผู้หญิง

ซูรั่วหลีตะลึงเล็กน้อย แม้ว่าเธอหลงใหลในตัวเย่เฉินมานาน แต่ท้ายที่สุดก็ติดต่อกันกับเย่เฉินค่อนข้างเยอะ ไม่เหมือนซูจือหยู เฝ้าคิดถึงปรารถนาอยู่นาน จากนั้นก็ตามหาท่ามกลางผู้คนมากมายเป็นเวลานาน และในที่สุดก็เจอเขาสักที จึงรู้สึกตื่นเต้นแทบทนไม่ไหว