บทที่ 2625

ได้ยินเย่เฉินบอกว่าตัวเองมีอีกปัญหาหนึ่งต้องเร่งมือแก้ไข คามมิตรีบถาม “น้องชาย นายหมายถึงปัญหาอะไรหรอ?”

เย่เฉินกล่าว “ครั้งก่อนที่ผมไปหาพี่ พบว่าตอนนี้ฐานทัพของพี่ต้องใช้ไฟฟ้าจากเชื้อเพลิงน้ำมันดิบอยู่”

“ใช่” คามมิตบอก “เชื้อเพลิงน้ำมันดิบถือว่าสะดวก แต่ต้นทุนสูงไปหน่อย”

เย่เฉินเอ่ย “ไม่ใช่สูงไปหน่อย แต่สูงมากครับ ต้นทุนเป็นมูลค่าหลายเท่าของเชื้อเพลิงถ่านเป็นอย่างน้อย”

คามมิตรีบพูดขึ้น “ฉันใช้นโยบายประหยัดไฟมาตลอด ตอนกลางวันแทบจะไม่ใช้ไฟฟ้าเลย ใช้น้อยมาก กลางคืนพลทหารก็ใช้ไฟฟ้าในการให้แสงสว่างเท่านั้น เพราะฉะนั้นปริมาณการใช้ไฟฟ้าโดยรวมไม่ถือว่าเยอะ ต้นทุนพอยอมรับได้”

เย่เฉินโต้ “ดูก็รู้แล้วครับว่าพี่ไม่ได้มองการณ์ไกลไว้ ถ้าอีกหน่อยพี่มีแนวกั้นสิบกว่าหรือหลายสิบกว่า ภายในทุกแนวกั้นต้องใช้ระบบไฟฟ้าที่ตอบสนองกัน เพื่อให้ภายในแนวกั้นมีแสงสว่าง อากาศเข้า สื่อสารได้ หรือแม้กระทั่งทำกับข้าวได้ด้วย ถ้าเป็นแบบนี้เชื้อเพลิงน้ำมันดิบของพี่ตามไม่ทันหรอกครับ และถ้าดำเนินการทุกอย่างเต็มสูบ ต้นทุนการเผาผลาญเชื้อเพลิงน้ำมันก็จะสูงมากด้วย”

คามมิตได้ยินแบบนี้แล้วอุทานเสียงหลง “ตายจริง ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย แต่….ตอนนี้ฉันไม่มีวิธีดีๆเลย รัฐบาลไม่มีทางให้ไฟฟ้าเราใช้อยู่แล้ว และฉันไม่มีปัญญาสร้างโรงงานไฟฟ้าพลังงานความร้อนหรอก ฉันจึงใช้ได้แค่เชื้อเพลิงน้ำมันดิบในการแก้ปัญหาไฟฟ้า…”

เย่เฉินบอก “ถึงที่ของพี่จะไม่มีศักยภาพในการพัฒนาไฟฟ้าจากพลังงานความร้อน แต่พอจะพัฒนาไฟฟ้าจากพลังงานแสงได้ครับ”

“แต่เดิมทวีปตะวันออกกลางมีแสงมากอยู่แล้ว และถึงแม้การสร้างไฟฟ้าจากพลังงานแสงจะใช้ต้นทุนสูง แต่ในภายหลังต้นทุนจะต่ำลง ต้นทุนในการเก็บรักษายิ่งต่ำ พี่แค่ลงทุนสองสามล้านดอลลาร์ก็สามารถสร้างระบบไฟฟ้าที่ผลิตไฟฟ้าด้วยพลังงานแสงอาทิตย์และกักเก็บไฟฟ้าไว้ในถ่านเก็บไฟฟ้าหลายชุด แบบนี้ก็จะเลิกผลิตไฟฟ้าด้วยเชื้อเพลิงน้ำมันดิบเสียที และพลังไฟฟ้าที่ผลิตได้ในแต่ละวันก็เพียงพอให้พลทหารสองพันนายของพี่ใช้ได้ตามปกติด้วยครับ”

“แผงผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์ตั้งไว้บนหลังคาบ้านหรือแนวกั้นด้านหลังภายในหุบเขาใกล้ๆก็ได้ครับ แบบนี้จะได้ป้องกันการถูกทำลายจากศัตรู แล้วค่อยนำพวกเชื้อเพลิงน้ำมันดิบของพี่ไปเก็บไว้ในคลังใต้ดินที่ปลอดภัย ปกติบำรุงรักษาอย่างเดียวก็พอ ฉุกเฉินเมื่อไหร่ค่อยผลิตไฟฟ้าไว้ใช้ยามฉุกเฉิน แบบนี้เท่ากับพี่จะมีระบบผลิตไฟฟ้าสองระบบครับ”