บทที่ 2675

เหออิงซิ่วรีบถามอีกครั้ง “ซูจือหยูได้หายไปพร้อมกับตู้ไห่ชิงแล้วไม่ใช่หรือ? ลูกเคยเห็นเธอหรือ?”

ซูรั่วหลีพยักหน้าและกล่าวอย่างจริงจังว่า “พี่จือหยูและน้าตู้ก็พักอยู่ในโรงแรมนี้เช่นกัน”

“ลูกว่าอะไรน่ะ?!” เหออิงซิ่วเริ่มประหม่าและกล่าวโพล่งออกมา “พวกเธอสองแม่ลูกก็พักอยู่ที่นี่ด้วย?! แล้วพวกเธอรู้หรือไม่ว่าแม่อยู่ที่นี่?”

เหออิงซิ่วรู้สึกผิดต่อตู้ไห่ชิงมาโดยตลอด

อย่างไรเสีย ตอนที่เธอตั้งครรภ์นั้นตนเองมีความสัมพันธ์กับสามีของเธอ หลังจากนั้นตนเองจึงได้ให้กำเนิดซูรั่วหลี ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตนเองเป็นคนที่เข้าไปพัวพันกับชีวิตคู่ของคนอื่น และเป็นมือที่สามในขณะที่เธอตั้งตั้งครรภ์

ดังนั้น เธอจึงกลัวที่จะได้พบตู้ไห่ชิงอีกครั้ง

ขณะนี้ซูรั่วหลีกล่าวว่า “พวกเธอสองแม่ลูกไม่รู้ว่าแม่อยู่ที่นี่ หลังจากที่คุณชายเย่ช่วยชีวิตพวกเธอแล้ว ก็จัดให้พวกเธอพักอยู่ที่นี่ และเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ข่าวรั่วไหล จึงไม่ให้พวกเธอออกจากห้อง ฉันพักอยู่ที่โรงแรมนี้มาหลายวันแล้ว จนกระทั่งเช้าของวันนี้ ลูกน้องของคุณชายเย่มารับไป ถึงได้รู้ว่าพวกเธอสองแม่ลูกก็พักอยู่ที่นี่ด้วย”

เหออิงซิ่วตกใจยิ่งกว่าเดิมจนอ้าปากค้าง “ลูกบอกว่าพวกเธอสองแม่ลูกก็ได้รับการช่วยเหลือจากคุณชายเย่ด้วยเช่นกัน!”

“ค่ะ!” ซูรั่วหลีพยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะการช่วยเหลือของคุณชายเย่ พวกเธอสองคนคงถูกซูเฉิงเฟิงฆ่าตายแล้ว!”

เหออิงซิ่วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงถามว่า “ทำไมคุณชายเย่ถึงพาลูกไปเจอพวกเธอล่ะ?”

“เรื่องนี่…” ซูรั่วหลีรู้สึกลังเลขึ้นมา

เธอไม่รู้ว่าตนเองควรบอกแม่เกี่ยวกับเรื่องของซูโสว่เต้าพ่อของตนเองดีหรือไม่?

พูดแล้ว ก็กลัวว่าแม่จะเสียใจ

ไม่พูด ก็รู้สึกว่าไม่รับผิดชอบต่อแม่ของตนเอง

เหออิงซิ่วเห็นว่าซูรั่วหลีลังเลที่จะพูด และรีบถาม “รั่วหลี มีอะไรที่ลูกอยากจะบอกแม่?”

ซูรั่วหลีเม้มปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “แม่ ฉันมีเรื่องจะบอก แต่แม่อย่าโกรธน่ะ”