บทที่ 269

#####บทที่ 269

บทที่ 269

เกาเจี้ยนจูนสองพ่อลูกไม่รู้เลยว่า ซือเทียนฉีมียาวิเศษเพียงครึ่งเม็ด

แต่เซียวอี้เชียนกลับรู้ดี

เพราะว่าช่วงบ่ายเขาเกือบจะได้ยาวิเศษครึ่งเม็ดมาจากซือเทียนฉี

เขาเองไม่กล้าลงมือกับซือเทียนฉี แต่ว่าถ้าหากสองคนนี้กล้าลงมือกับซือเทียนฉีแล้วละก็ ตัวเองทำได้เพียงเป็นแนวร่วมเล็กๆน้อยๆ ก็สามารถได้รับผลประโยชน์ได้

อย่างเช่น ตัวเองสามารถทำยาวิเศษครึ่งเม็ดที่ตัวเองเคยเห็น เพื่อเลียนแบบยา ถึงเวลานั้นพกติดตัวไป หลังจากที่พวกเขาจับตัวซือเทียนฉีแล้ว ตัวเองก็หายาวิเศษครึ่งเม็ดนั้นจากซือเทียนฉี ค่อยเอายาปลอมที่ตัวเองทำขึ้นมาให้กับพวกเขาสองพ่อลูก ถึงเวลานั้นไม่เพียงแต่ช่วยรักษาโรคให้กับตัวเอง ตลอดจนยังสามารถผลักเรื่องการตายของซือเทียนฉี ทั้งหมดให้กับสองพ่อลูกนี้

เกาเจี้ยนจูนไม่ได้คิดอะไรมากมายขนาดนั้น

เขาเพียงแค่คิดว่า ในเมื่อทุกคนต่างก็มีศัตรูคนเดียวกัน งั้นทุกคนก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้

คนเยอะพลังเยอะ อีกทั้งความเสี่ยงก็สามารถเฉลี่ยกันได้ ทำไมไม่ยินดีที่จะทำล่ะ?

สำหรับยาวิเศษ เขาไม่รู้ว่าซือเทียนฉีมีเท่าไหร่

แต่ว่า สำหรับเขาแล้ว ซือเทียนฉีมียาก็ยังต้องตาย ไม่มียาก็ต้องตาย เพราะทั้งเขาและลูกชายไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้

ดังนั้น เขาก็ได้แลกเบอร์กับเซียวอี้เชียน ทั้งสองตกลงที่จะหาเวลาคุยโทรศัพท์กันในวันพรุ่งนี้ จากนั้นเขาและลูกชายถือกระป๋องน้ำมันเบนซิน ออกไปจากจี้ซื่อถังของซือเทียนฉี

เซียวอี้เชียนในใจมีความสุขกับแผนการของตัวเอง รีบขับรถกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเซียว คิดว่ากลับไปจะนวดแป้ง ใส่สีดำเล็กน้อย ปั้นให้เหมือนยาวิเศษหลายๆลูก

สองพ่อลูกแซ่เการะหว่างทางกลับ เกาจวิ้นเว่ยถามเกาเจี้ยนจูนพ่อของตัวเองว่า： “พ่อ งั้นพรุ่งนี้พวกเราทำตามแผนเดิมก่อน ล่อเย่เฉินออกมาฆ่าทิ้ง จากนั้นค่อยนัดกับคนๆนี้ ออกมาฆ่าซือเทียนฉีด้วยกัน?”

เกาเจี้ยนจูนพยักหน้า พูดว่า： “ไปฆ่าเย่เฉินก่อน รอให้เย่เฉินตายแล้ว พวกเราค่อยชิงเอายาวิเศษของซือเทียนฉีมา รักษาขาของลูกให้หาย！”

“ดีจังเลย！”เกาจวิ้นเว่ยพูดด้วยความตื่นเต้น: “หายาวิเศษเจอ ต่อไปฉันก็ไม่ต้องเป็นง่อยอีก！”