บทที่ 2699

ตอนนี้เขาถอนหายใจเล็กน้อย มองซูจือหยู และพูดด้วยความผิดหวังเล็กน้อย:"จือหยู เราทั้งสองโตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ดีมาตลอด และยังประสบการณ์ความเป็นความตายในญี่ปุ่นด้วยกัน ฉันในฐานะพี่ชาย หวังดีกับเธอมากๆ เธอจะปิดบังอะไรพี่อีก?"

เมื่อซูจือหยูได้ยินเช่นนี้ เธอก็อดรู้สึกผิดไม่ได้เล็กน้อย และน้ำเสียงเธอดูไม่ค่อยมั่นใจ และพูดตะกุกตะกัก:"พี่......ฉันเปล่า......"

ซูจือเฟยถามเธอว่า:"เธอคิดว่าพี่เป็นคนโง่จริงๆ เหรอ? หลายปีมานี้พี่จะมองเธอไม่ออกเหรอ? ท่าทางแบบนี้ของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังโกหก"

ซูจือเฟยพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า:"เฮ้อ แค่เรื่องนี้เธอจะปิดบังอะไรพี่อีก ไม่ใช่ผู้มีพระคุณของเธอคนเดียว เขายังเป็นผู้มีพระคุณของพี่ด้วย เขาก็เคยช่วยชีวิตพี่ไว้ พี่รู้ว่าเธออยากตอบแทนเขา พี่ก็อยากตอบแทนเขา! ถ้าครั้งนี้เขาช่วยเธอและแม่จริงๆ งั้นตระกูลซูของเราติดหนี้เขาอยู่ 4 ชีวิต ถ้ามีโอกาส พี่จะต้องคุกเข่าขอบคุณเขาต่อหน้า แต่เธอกลับเอาแต่ปิดบัง หรือว่าต่อไปพี่ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณผู้มีพระคุณต่อหน้าเลยเหรอ?"

การป้องกันทางจิตใจของซูจือหยูพ่ายแพ้อย่างกะทันหัน

เพราะเธอไม่รู้ว่าพี่ชายของเธอ ซูจือเฟยได้เริ่มอ้างศีลธรรมแล้ว

ทันใดนั้น เธอก็อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออก

อีกด้านหนึ่ง เอสัญญากับเย่เฉินว่าจะไม่เปิดเผยตัวตนของเขา

แต่ในทางกลับกัน ดูเหมือนว่าพี่ชายจะเดาโครงร่างของเรื่องนี้ได้ และพูดจนเธอไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไร

หลังจากคิดแล้ว ซูจือหยูรู้สึกว่า:"ในเมื่อพี่ชายเดาถึงนี้แล้ว งั้นฉันจะยืนยันการเดาของเขา เพื่อไม่ให้เขาไม่พอใจ ส่วนข้อมูลเพิ่มเติมของผู้มีพระคุณ ฉันไม่เปิดเผยก็ได้"

เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพูดว่า:"พี่ พี่เดาถูกแล้ว คนที่ช่วยฉันและแม่ คือผู้มีพระคุณจริงๆ......"

ซูจือเฟยหัวใจกระตุก

"เป็นแบบนี้จริงๆ……"

"ขิงแก่เผ็ดกว่าขิงอ่อน ปู่ไม่เคยเห็นผู้มีพระคุณมาก่อน ยังเดาได้ว่าเป็นเขา ถ้าเขาไม่เตือน เกรงว่าฉันจะนึกไม่ถึงชั้นนี้เลย...… "