บทที่ 2720 ให้การเปลี่ยนแปลงพวกเรา

คำพูดของเหออิงซิ่วมันพูดถึงความเจ็บปวดของเหอหงเซิ่ง

เขารู้สันดานของลูกชาย ดีกว่าใครๆ

เมื่อ 20 ปีที่แล้ว เขาก็เห็นแล้วว่าลูกชายของเขาสูญเสียการไล่ตามศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงสุด

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังหมกมุ่นอยู่กับความสะดวกสบายทางวัตถุด้วย

ในคำพูดของเขาเอง ฝึกศิลปะการต่อสู้ 20 หรือ 30 ปีมาอย่างยากลำบาก มันก็ถึงเวลาที่จะสนุกกับชีวิตแล้ว ดาราศิลปะการต่อสู้และดาราแอ็คชั่นเหล่านี้ ก็ยากลำบากมาตั้งแต่เด็ก และพอถึงวัยกลางคน ก็เริ่มถึงจุดสูงสุดของชีวิต

แม้แต่ดาราศิลปะการต่อสู้หลายคนก็กลายเป็นมหาเศรษฐีเมื่ออายุ 30 ปี และสภาพส่วนตัวของพวกเขา ก็ลดลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มองแวบแรกก็รู้ว่าฝึกฝนน้อยลงเรื่อยๆ

การฝึกฝนเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ แต่ชีวิตก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

ตอนอายุสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี การทำงานอย่างหนักเพื่อสร้างภาพยนตร์ก็ได้เงินแค่สองสามร้อย แต่เมื่ออายุได้ 30 ปี คุณสามารถทำเงินได้หลายสิบล้านหรือมากกว่านั้น ด้วยการโชว์หน้าเฉยๆ และโชว์หมัดเท้าปักบุปผา

สิ่งนี้ก็กระตุ้นเหออิงฉวนอย่างลึกซึ้งอีกด้วย

เขารู้สึกว่า ดาราศิลปะการต่อสู้เหล่านั้นที่ไม่มีความสามารถภายนอก ยังสามารถเป็นคนเหนือคนได้ แล้วเขาฝึกศิลปะการต่อสู้มา 20 หรือ 30 ปีแล้ว ทำไมถึงเหมือนพวกเขาไม่ได้ล่ะ?

ตั้งแต่นั้นมา การฝึกฝนของเหออิงฉวนก็แทบจะหยุดนิ่ง

แต่ว่า ศิลปะการต่อสู้นั้นยากมากตั้งแต่แรก และไม่สามารถเทียบได้กับอาวุธปลอมเหล่านั้น

เหอหงเซิ่ง รู้ดีว่าฐานการฝึกฝนของลูกชายคนโตของเขามีข้อได้เปรียบเหนือคนทั่วไปอย่างมาก แต่เขาต้องการหาเลี้ยงชีพระหว่างเส้นทางสู่ศิลปะการต่อสู้ ซึ่งจริงๆ แล้วแทบไม่มีความหมายเลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง การให้เขาเป็นผู้นำทั้งตระกูล

แต่ว่า แม้ว่าเหอหงเซิ่งจะไม่พอใจกับความไม่กระตือรือร้นของเหออิงฉวนมาก แต่เขาไม่มีผู้สืบทอดคนอื่นอยู่ในมือ

น้องชายคนอื่นๆของเขา พรสวรรค์ค่อนข้างธรรมดา แม้ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างหนัก แต่ความแข็งแกร่งโดยรวมของพวกเขายังไม่ดีเท่ากับเหออิงฉวนที่ไม่กระตือรือร้น