บทที่ 2764 ฉันจะไปด้วย!

เย่เฉินเองก็คิดไม่ถึงว่า แค่พบหน้ากันเพียงครั้งเดียว พูดจาไม่กี่คำ เหอหงเซิ่งก็จะแสดงวิชามวยภายในที่เก็บงำไว้เป็นอย่างดีของตระกูลเหอให้ดู

นอกจากนี้ ตามความเข้าใจที่เขามีต่อซูรั่วหลี ซูรั่วหลีจะไม่เอาเรื่องที่ตนจะส่งต่อวิชามวยภายในของตระกูลเหอที่สมบูรณ์ไปบอกคนอื่นล่วงหน้า เพราะเขาให้โทรศัพท์มือถือแก่เธอ

ดังนั้นจึงสามารถเห็นได้ว่าเหอหงเซิ่งไม่เพียงแต่มีจิตใจกตัญญูเท่านั้น แต่ยังเลือกที่จะรับหรือไม่รับได้

แบบนี้หาได้ยากมาก

นับตั้งแต่สังคมระบบศักดินาจนถึงทุกวันนี้ของหัวเซี่ย มีศิลปะพื้นบ้านนับไม่ถ้วนที่สุดท้ายไร้ผู้สืบทอด ส่วนสาเหตุที่ไร้ผู้สืบทอดจะคืออะไรถ้าไม่ใช่คนที่มีทักษะเชี่ยวชาญหวงแหนวิชา ต่อให้ต้องฝังศพตัวเองไปพร้อมกับทักษะนี้ ก็ยังไม่เต็มใจที่จะเผยแพร่ไปสู่คนนอกเพื่อต่อยอด

ในระดับหนึ่ง มันทำให้วัฒนธรรมพื้นบ้านดั้งเดิมและศิลปะประสบความสูญเสียอย่างร้ายแรงในเส้นทางแห่งการพัฒนาหลายพันปี

เช่นเดียวกับวิชามวยภายในที่บรรพชนตระกูลเหอได้รับการสืบทอดมาโดยบังเอิญ หากผู้นำคนก่อนเผยแพร่ต่อยอดออกไป มันจะไม่จบลงโดยการกลายเป็นม้วนคัมภีร์ที่ไม่สมบูรณ์เช่นนี้

ดังนั้นจากท่าทีของคุณท่าน เย่เฉินจึงมีความประทับใจแรกพบที่ดีต่อเขามาก

เย่เฉินจึงรีบประกบมือคารวะ แล้วพูดอย่างจริงจัง “ถ้ามีคำพูดของท่านเหอ เรื่องนี้ผมก็เบาใจแล้ว หวังว่าในอนาคตท่านเหอจะสามารถฝึกฝนยอดฝีมือนักบู๊ให้ผมได้เพิ่มมากขึ้น ผมยังมีทหารหน่วยรบพิเศษเชี่ยวชาญอาวุธปืนที่ปลดประจำการแล้วจำนวนหนึ่ง พวกเขามีทักษะระดับมืออาชีพในด้านอาวุธปืน การพรางตัว การสะกดรอยตามที่แข็งแกร่ง ถึงตอนนั้นถ้าตระกูลเหอสนใจก็สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้ การผสมผสานแบบดั้งเดิมและทันสมัยเท่านั้นที่จะสามารถทำให้กำลังรบแข็งแกร่งขึ้นได้สำเร็จ”

เมื่อท่านเหอได้ยินดังนี้ก็พูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นทันที “เยี่ยมมาก! ความจริงพวกเรามีความคิดนี้มานานแล้ว ตอนนั้นยังเคยพูดถึงผู้นำของตระกูลซูด้วย แต่ผู้นำตระกูลซูกลัวว่าพวกเราจะครอบครองอาวุธอัตโนมัติและเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่มากเกินไป จึงไม่เคยให้เราได้สัมผัส ดังนั้นพวกเราจึงไม่มีโอกาสที่เหมาะสมเลย”

ยิ่งไปกว่านั้นการควบคุมอาวุธสมัยใหม่ยังมีความเข้มงวดมาก