บทที่ 2787

วันต่อมา เมืองจินหลิงก็มีข่าวลือหนึ่งออกมา

เห็นบอกว่าที่ชานเมืองสุสานเขาเฟิ่งหวงเกิดคดีเหนือธรรมชาติขึ้น รปภ.ที่เฝ้าสุสานคนหนึ่ง เมื่อคืนได้ถูกผีร้ายฆ่าตาย

แต่ว่า ข่าวลือแบบนี้ไม่นานก็ถูกควบคุมอย่างมีเป้าหมาย บวกกับที่พูดออกมาได้อย่างเหนือธรรมชาติมากเกินไป เพราะงั้นจึงมีเพียงแค่พวกคนสูงอายุที่มีความคิดความคิดงมงายเชื่อเท่านั้น คนหนุ่มสาวได้ยินต่างก็ยิ้มเยาะเท่านั้น

ช่วงเช้า หม่าหลันทำอาหารเช้าเสร็จ ในตอนที่รอเย่เฉินและเซียวชูหรันลงมากินข้าว เธอก็พูดบนโต๊ะอาหารอย่างจริงจังว่า “ชูหรัน เย่เฉิน สองวันนี้พวกเธอสองคนจะต้องออกจากบ้านให้น้อยนะ แม้ว่าจะมีเรื่องที่จำเป็นต้องออกไป ก็จะต้องกลับมาก่อนฟ้ามืด！”

เซียวชูหรันถามด้วยสีหน้าแปลกใจ”แม่คะ เป็นอะไรคะ?”

หม่าหลันพูดอย่างจริงจังมากว่า “ฉันจะบอกให้นะ เมื่อคืนที่สุสานเขาเฟิ่งหวง มีคนถูกผีฆ่าตาย！แม้แต่สมองก็ถูกดูดกินจนหมด！ได้ยินมาว่าตอนที่ตายเลือดไหลออกทุกทางเลย บนหัวสมองมีรูขนาดใหญ่เท่าถ้วย ปรากฏว่าด้านในนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรสักอย่าง！”

เซียวชูหรันได้ยินอย่างนี้ ก็พูดด้วยสีหน้าเอือมระอาว่า “แม่คะ อย่างน้อยแม่ก็เป็นคนที่เคยเรียนมหาลัยมาก่อนนะคะ ข่าวลือแบบนี้แม่ก็เชื่อ? บนโลกมีผีที่ไหนกัน หลอกคนทั้งนั้น”

หม่าหลันพูดอย่างเป็นจริงเป็นจังว่า “นี่มันหลอกลวงได้ยังไงกัน? นี่เป็นเรื่องจริง！กลุ่มคนแก่ที่ฉันอยู่แชร์กันเต็มไปหมด เดิมทียังมีรูปมาด้วย แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ถูกระบบลบทิ้งแล้ว โอ๊ยรูปภาพนั่นน่ากลัวมากเลย ทำเอาฉันตกใจจนแผ่นหลังยังเปียกอยู่เลย”

เซียวฉางควนที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว พูดว่า “พวกกลุ่มที่ฉันอยู่ก็เหมือนว่ากำลังคุยกันอยู่เหมือนกัน แต่ว่าฉันค้นบันทึกบทสนทนาดู ไม่มีพวกรูปภาพหลักฐานอะไร”

เซียวชูหรันพูดยิ้มๆว่า “แม้ว่าจะมีรูปภาพก็คงเชื่อไม่ได้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์สมัยนี้พัฒนาขนาดไหนแล้ว รูปอะไรก็สามารถทำออกมาได้ พวกนายนี่นะ สบายใจเถอะ อย่าได้คิดมากปั้นน้ำเป็นตัวไปมั่วเลย”