บทที่ 2800 เขาไม่เต็มใจจะให้ฉันไป

ซวนเฟิงเหนียนที่วางสายไปแล้ว ใบหน้ามีความโหดเหี้ยมร้ายกาจปรากฏขึ้น

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าไอ้แก่ไหม้เฉิงซินนี่จะยังกล้ามาทำข้อตกลงกับตัวเอง

ในขณะที่เขากำลังโมโหอยู่ จู่ๆในอ้อมอกก็มีบางอย่างพลิกตัว เขารีบยื่นมือเข้าไป แล้วล้วงเอาหนอนกู่ของตัวเองออกมา

แมลงใหญ่ขาวอ้วนนั่นเมื่อออกมาก็เอาแต่ขยับตัวอย่างรุนแรง ที่ปากก็ส่งเสียงจิ๊ๆไม่หยุด เหมือนว่ามีความไม่ค่อยพอใจ และกำลังทำการต่อต้าน

ซวนเฟิงเหนียนลูบตัวมันไปด้วยและพูดปลอบไปด้วยว่า “อย่าใจร้อน รู้ว่าครั้งก่อนแกกินไม่อิ่ม สบายใจได้ คืนนี้เตรียมอาหารไว้ให้แกสองมื้อ จะให้แกได้อิ่มเอมสุขใจเต็มมื้อแน่นอน！”

ที่น่าสนใจก็คือ แมลงใหญ่ตัวขาวอ้วนนั่น เหมือนว่าฟังคำพูดของซวนเฟิงเหนียนออก

เมื่อซวนเฟิงเหนียนพูดว่าจะให้เขาได้กินอิ่ม มันก็หยุดการต่อต้านอย่างไม่พอใจในทันที แล้วก็พลิกตัวในฝ่ามือของซวนเฟิงเหนียนอย่างเชื่อฟัง

ซวนเฟิงเหนียนในตอนนี้ยิ้มชั่วร้าย พูดอยู่คนเดียวว่า “ไหม้เฉิงซินนะไหม้เฉิงซิน ใในเมื่อไอ้แก่อย่างนายไม่รู้จักคิด งั้นก็อย่าได้โทษว่าซวนเฟิงเหนียนคนนี้ลงมืออย่างใจร้าย！วันนี้ในปีหน้า ก็จะกลายเป็นวันครบวันตายของนาย คืนนี้ ฉันก็จะใช้สมองนายและของเหลนนาย มาให้ลูกรักของฉันกิน！”

ในเวลานี้ ไหม้เฉิงซินวางสายไป มองดูเย่เฉินที่อยู่ข้างกาย พูดอย่างซื่อสัตย์ว่า “คุณชายเย่ครับ ที่คุณให้ผมทำ ผมทำเสร็จหมดแล้ว….”

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย พูดอย่างนิ่งเฉยว่า “งั้นคืนนี้ก็ต้องลำบากนายไปที่สุสานเขาเฟิ่งหวงกับฉันสักรอบละ”