บทที่ 2834 เหมือนกับตอนเด็ก

เย่เฉินคิดถึงว่า กู้เย้นจงกับหลินหว่านชิวสองสามีภรรยาจะมาที่จินหลิงด้วย

หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น เขาจึงรีบถามว่า“ลุงกู้กับน้าหลินแพลนอะไรไว้ยังไง？จะให้ฉันเตรียมที่พักอะไรไว้ให้ก่อนไหม？”

กู้ชิวอี๋หัวเราะ“พ่อกับแม่ฉันคงจะบินมาวันงานคอนเสิร์ตฉันเลย อีกทั้งพวกเขามีเรื่องต้องจัดการที่เย่นจินเยอะแยะเลยค่ะ มาดูคอนเสิร์ตวันนั้นเสร็จ ตอนกลางคืนคงจะบินกลับเลย”

พูดจบ กู้ชิวอี๋ก็กล่าวว่า“อันที่จริงพ่อกับแม่ไม่ได้มาเพื่อดูคอนเสิร์ตของฉันหรอกค่ะ เนื่องจากคอนเสิร์ตครั้งต่อไปของฉันจะจัดที่เย่นจิง พวกเขามาเพื่อเยี่ยมพี่ต่างหาก และมาเพื่อฉลองวันเกิดของพี่ไปในตัว”

เมื่อเย่เฉินได้ยินว่ากู้เย้นจงกับหลินหว่านชิวจะมาฉลองวันเกิดให้กับตน เขาก็รู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก และรู้สึกละอายใจเล็กน้อยเขารีบกล่าวว่า“หนานหนาน ฉันในฐานะคนรุ่นหลัง จะให้ลุงกู้กับน้าหลินบินมาเพื่อฉลองวันเกิดให้ฉันตั้งไกลขนาดนั้นได้ยังไง……”

กู้ชิวอี๋จึงหัวเราะ“โธ่ไม่เห็นเป็นอะไรเลย คุณพ่อกับคุณแม่เห็นพี่เป็นลูกคนหนึ่งของพวกเขาอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพี่ยังเคยช่วยชีวิตของพ่อฉันไว้ ช่วยชีวิตครอบครัวของเรา มีบุญคุณครั้งนี้อยู่ด้วย ถึงพี่จะบินไปอยู่อเมริกา คุณพ่อกับคุณแม่ก็ต้องรับบินไปฉลองวันเกิดให้พี่อยู่แล้ว！”

พูดจบ กู้ชิวอี๋ก็พูดอีกว่า“พี่เย่เฉินคะ พี่ยังจำได้ไหม ตอนเด็กๆ ในวันเกิดของพี่ทุกครั้ง หรือตอนที่ฉันจัดงานวันเกิด เราสองครอบครัวมักจะหาเวลาว่างมาฉลองด้วยกัน ตอนนั้นเพราะต้องทานอาหารค่ำที่บ้าน และกินกับทั้งครอบครัวใหญ่กัน ดังนั้นเราสองครอบครัวทั้งหกคนจะออกไปหาสถานที่ทานข้าวกันลำพัง”

เย่เฉินพูดอย่างแน่วแน่ว่า“จำได้อยู่แล้ว！วันเกิดฉันในทุกครั้ง เธอมักจะล้อมหน้าล้อมหลังร้องเพลงวันเกิดให้ฉัน พอถึงงานวันเกิดของเธอ คุณแม่ให้ฉันร้องเพลงให้เธอ แต่ฉันมักจะอายอยู่เสมอ……”

“ใช่น่ะสิ！”กู้ชิวอี๋พูดไปด้วยหัวเราะไปด้วย“ตอนนั้นพี่น่ะเก็บตัวมาก ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา และไม่ค่อยเล่นกับฉันด้วย ทุกครั้งจะเป็นฉันที่เป็นฝ่ายเกาะแกะพี่……”

เย่เฉินอุทานในใจ ฉันไม่ได้เก็บตัวสักหน่อย แต่เพราะเขินและรู้สึกแปลกมากกว่า！