บทที่ 2929

และในขณะที่ซูจือหยูรับรู้ได้ถึงการคิดทบทวนอย่างหนักของเย่เฉิน กู้ชิวอี๋เพิ่งจะฝึกซ้อมครั้งสุดท้ายเสร็จ เธอที่อยู่บนเวที ได้ทบทวนบทเพลงที่จะขับร้องเย็นพรุ่งนี้ทั้งหมดร้องหนึ่งรอบ ทว่าโชคดีที่ไม่ต้องให้เธอขับร้องอย่างเปลืองแรง เพราะว่าเป้าหมายของการฝึกซ้อม คือการยืนยันขั้นตอนและรายละเอียดของคอนเสิร์ตทุกอย่าง โดยเฉพาะแสงไฟ ลำโพง การเต้น รวมถึงวงดนตรีบรรเลงประกอบในวันงาน นักแสดงเต้นประกอบด้วย

หลังจากที่ยืนยันว่าทุกกระบวนการไม่มีตำหนิและข้อบกพร่องแล้ว กู้ชิวอี๋จึงได้มีความมั่นใจในคอนเสิร์ตวันพรุ่งนี้ยิ่งขึ้น

เฉินตัวตัวเดินขึ้นบนเวทีในเวลานี้ พร้อมยื่นขวดน้ำไปให้กู้ชิวอี๋ เอ่ยชื่นชมว่า: “ชิวอี๋ มุมมองของเวทีและผลลัพธ์ของเสียงมันสุดยอดไปเลยจริงๆ ! แต่เกินกว่าทุกคอนเสิร์ตในเมื่อก่อนของเธอ กระทั่งว่าในความทรงจำของฉันไม่เคยเห็นคอนเสิร์ตที่มีประสิทธิภาพการแสดงสุดยอดแบบนี้มาก่อนเลย!”

กู้ชิวอี๋ฉีกยิ้ม เอ่ยอย่างจริงจัง: “เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้ทุกคนที่ทำงานกันอย่างหนัก”

สิ้นเสียง เธอก็เอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ: “มีรากฐานที่ดีขนาดนี้ พรุ่งนี้จะต้องฉลองวันเกิดที่ลืมไม่ได้ให้พี่เย่เฉินแน่นอน!”

เฉินตัวตัวเบ้ปาก: “รู้จักแต่พี่เย่เฉินของเธอนั่นแหละ เธออย่าลืมล่ะ เย็นพรุ่งนี้ภรรยาของเขาก็จะมาดูคอนเสิร์ตด้วย!”

กู้ชิวอี๋ยิ้ม เอ่ยว่า: “แล้วจะยังไงล่ะ ในใจของฉัน คอนเสิร์ตในวันพรุ่งนี้ก็เพื่อให้พี่เย่เฉินดูคนเดียว คนอื่นล้วนเป็นตัวประกอบที่ไม่สำคัญทั้งนั้น"

สิ้นเสียง เธอจึงสบถอย่างอดไม่ได้: “ไม่พูดไม่ได้ว่า แสงไฟ ลำโพง อุปกรณ์ที่ซูจือเฟยเตรียมมาชุดนี้ เกินกว่าที่ฉันคาดการณ์ไว้เยอะมาก ถ้าได้ใช้อุปกรณ์พวกนี้ในการเปิดคอนเสิร์ต มันฟุ่มเฟือยมากเกินไปจริงๆ “

“ใช่น่ะสิ!” เฉินตัวตัวมุ่ยปาก เอ่ยว่า: “แสงไฟคือการทุ่มเทในด้านนี้ สูงกว่ารายได้ของคอนเสิร์ตครั้งนี้ซะอีก นอกจากเวทีซูเปอร์อย่างโอลิมปิก ไม่มีใครที่จะตัดใจทุ่มต้นทุนที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ในคอนเสิร์ตได้ ถ้าไม่ใช่เพื่อเอาใจเธอ ซูจือเฟยคงไม่มีทางที่จะทุ่มเงินทุนเยอะขนาดนี้”

พูดถึงตรงนี้ เฉินตัวตัวอยู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมา จึงได้เอ่ยอย่างลึกลับ: “นี่ ชิวอี๋ เธอรู้ไหม ซูจือเฟยคนนั้น เพิ่งประกาศการตัดสินใจหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต...”

กู้ชิวอี๋รีบเอ่ยถาม: “การตัดสินใจอะไรเหรอ?”

เฉินตัวตัวเอ่ยอย่างจริงจัง: “ไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่สมองถูกกระทบกระเทือนหรือเปล่า อยู่ๆ ก็ประกาศว่าจะเดินทางจากจินหลิงไปยังวัดต้าจาวชายแดนภาคตะวันตกเฉียงใต้เพื่อแสวงบุญ อีกทั้งยังใช้การเดินสามก้าวแล้วนอนกราบหัวแตะพื้น ไปจนถึงจุดหมายด้วย นี่มันเป็นระยะทาง 4,000 กิโลเมตรเชียวนะ! ระดับความยากใกล้จะเทียบเท่าพระถังซัมจั๋งตามหาพระไตรปิกฎที่ทิศตะวันตกเสียอีกนะ!”