บทที่ 2934 สุขสันต์วันเกิด

เดิมที คนทั้งบ้านรอเวลาให้ถึงเที่ยงคืนอย่างมีความสุข แต่เซียวฉางควนไม่คิดเลยว่า ตัวเองเก็บอารมณ์ไม่อยู่ พูดออกไปหมด กลับถูกหม่าหลันยึดเอารายได้ทั้งหมดในอนาคตของตัวเองไป

ในขณะเดียวกับที่เขาเจ็บใจอยู่ ก็ได้เริ่มนึกคิดว่าทำไมตัวเองจะต้องมาพูดต่อหน้าหม่าหลันด้วย

เขาพบว่าหม่าหลันนั้นมีความสามารถอย่างนี้ ดูแล้วเหมือนไม่มีสมอง พึ่งพาเพียงพลังหน้าด้านไร้ยางอาย แต่ที่จริงแล้วหม่าหลันมักจะหาจุดสำคัญจากตัวเขาได้เสมอ แล้วก็จับตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา

นึกคิดถึงชีวิตการแต่งงานยี่สิบกว่าปีมานี้ ในใจเซียวฉางควนรู้สึกหมดหวัง เพราะว่ายี่สิบกว่าปีมานี้ เขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงชัยชนะเลย ครึ่งชีวิตนี้ถูกหม่าหลันจับไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีจุดที่จะต่อต้านได้เลย

เย่เฉินเห็นว่าเซียวฉางควนดูมีความเศร้า แต่หม่าหลันที่อยู่ข้างกายกลับมีสีหน้าได้ใจ จึงได้ถอนหายใจอย่างไร้เสียง เขายิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกว่า พ่อตาคนนี้ของตัวเองนั้นเป็นคนไร้ความสามารถจริงๆ

ชายวัยกลางคนคนนี้ที่ใจเสาะขี้กลัว กำลังไม่ผ่าน ความสามารถมีขีดจำกัด เก็บความลับไม่อยู่ แล้วก็ยังพอใจได้อย่างง่ายดาย ปัญหาที่ใหญ่กว่าก็คือขาดความกล้า ถ้าเป็นอย่างนี้ ทั้งชีวิตนี้ของเขา คงจะหนีจากฝันร้ายอย่างหม่าหลันได้ยาก

เซียวชูหรันเองก็ดูออกว่าคุณพ่อไม่มีความสุข จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย พูดกับเย่เฉินว่า “ใช่สิที่รัก เมื่อกี้แม่พูดว่า รอขาของแม่หายดีแล้ว อยากให้นายพาไปนั่งเรือยอทช์สักหน่อย ไม่รู้ว่านายสะดวกมั้ย?”

“สะดวกสิ” เย่เฉินตอบตกลง พูดว่า “รอขาแม่หายดีแล้ว สภาพอากาศอุ่นขึ้นแล้ว พวกเราก็ไปเที่ยวเล่นออกทะเลกัน”

หม่าหลันได้ยินอย่างนี้ ก็พูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว พวกเราขับเรือออกทะเล ตรงไปทางใต้ได้ใช่มั้ย? ไปเที่ยวเล่นที่ทะเลใต้?！”

เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า “ไม่มีปัญหาครับ จากทางเข้าทะเลไปทะเลใต้ก็ไม่ไกลมาก พูดเยอะหน่อยก็ประมาณสองพันกว่ากิโล ถ้าเป็นเรือยอทช์ อย่างมากสองสามวันก็ถึงแล้วครับ”

หม่าหลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที ปรบมือพูดว่า “ดีมากเลยๆ！ทะเลใต้ฉันก็ยังไม่เคยไปมาก่อน หลายปีก่อนถ้าเข้าฤดูหนาว นายหญิงใหญ่เซียวก็เอาแต่จะไปทะเลใต้ แต่ทุกครั้งก็เอาแต่พาครอบครัวเซียวฉางเฉียนไป ไม่เคยให้พวกเราไปด้วยสักครั้ง คิดถึงแล้วฉันก็โมโห!”

พูดจบ หม่าหลันก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา ศึกษาดูสถานที่ขึ้นชื่อและอาหารของทะเลใต้