บทที่ 2936 หนุ่มหล่อแบบนี้เห็นได้ไม่มาก

เช้าวันต่อมา

เย่เฉินและเซียวชูหรันทานอาหารเช้าแล้วก็เป็นเหมือนเมื่อวาน ขับรถส่งเธอไปที่คฤหาสน์เก่าเขตเมืองเก่า

ฟังเซียวชูหรันพูด ตู้ไห่ชิงลงแรงไปเยอะกับการซ่อมแซมคฤหาสน์เก่าหลังนี้ รายละเอียดมากมายถึงขั้นไปซ่อมแซมให้ดีขึ้นอย่างไม่คำนวณเงินทุน

ในรถ เซียวชูหรันบ่นกับเย่เฉินว่า “คนที่นายเจอเมื่อวาน ลูกค้าคนนั้นของฉัน คุณน้าตู้ เดิมทีฉันทำแผนการให้เธอจำนวนสองล้านกว่า ที่จริงใช้มาซ่อมแซมคฤหาสน์เก่านั่นของเธอก็มากพอแล้ว แต่ว่าเมื่อวานเธอก็แก้ไขแผนการไม่หยุด เพิ่มงบประมาณมากขึ้นไปถึงสิบล้าน….”

พูดแล้ว เธอก็พูดอีกว่า “ฉันพบว่าคนมีเงินทำอะไรนี่ไม่คำนวณเงินเลย บ้านหลังนี้ราคาขายตามจริงคงจะไม่ถึงหนึ่งล้าน อีกอย่างรัฐบาลก็ไม่อนุญาตให้สร้างใหม่ ไม่อนุญาตให้แก้ไขภายนอกมากเกินไป ปรากฏว่าเธอก็ยังจะใช้เงินมากมายขนาดนี้มาซ่อมบำรุงภายใน สิบล้านแทบจะสามารถซื้อทั้งซอยนั่นได้แล้ว ไม่เข้าใจเลยจริงๆ…”

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย พูดว่า “อาจจะเพราะคฤหาสน์เก่าหลังนี้มีความหมายพิเศษกับเขาละมั้ง เพราะงั้นคนเขาเลยอยากจะใช้เงินมาซ่อมแซมให้มันดีหน่อย ก็เป็นสิ่งปกติ”

“ใช่” เซียวชูหรันพูด “คุณน้าตู้บอกว่าอยากจะใช้ชีวิตวัยชราที่นี่ แต่ฉันฟังสำเนียงของเธอแล้วเหมือนจะเป็นคนฝั่งเย่นจิง ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เลือกมาใช้ชีวิตวัยชราที่เมืองจินหลิงของพวกเรา”

พูดแล้ว เซียวชูหรันก็พูดอีกว่า “ใช่สิ ได้ยินมาว่าลูกสาวคนนั้นของคุณน้าตู้ก็จะมาอยู่กับเธอที่นี่ สำเนียงพูดของลูกสาวเธอก็เป็นฝั่งเย่นจิง”

เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า “ที่จริงแล้วใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองจินหลิงดีกว่าที่เย่นจิงเยอะเลย สถานที่อย่างเย่นจิง ฤดูร้อนร้อนยิ่งกว่าภาคใต้ ฤดูหนาวก็หนาวมาก ฤดูใบไม้ผลิก็สั้นมาก ปกติผ่านช่วงเดือนสิบก็เข้าฤดูหนาวเลย ช่วงเดือนสามสี่ถึงจะกลับมาอุ่น ที่สำคัญที่สุดคืออากาศแห้งมาก ลมพัดแรงทั้งวัน หลายปีก่อนยังมีพายุทรายอีกด้วย สองปีมานี้ถึงจะดีขึ้นหน่อย แต่ว่าสภาพแวดล้อมต่างๆก็แย่กว่าภาคใต้มาก เธอดูสิเมืองจินหลิงของพวกเราดีแค่ไหน อากาศเย็นชื้น สี่ฤดูแยกชัดเจน”

เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ดูนายพูดสิ เหมือนกับว่านายคุ้นเคยกับเย่นจิงมากอย่างนั้นแหละ นายเคยอยู่ที่เย่นจิง?”