บทที่ 2951

กู้เย้นจงมองดูภรรยาของตัวเอง มีความตะลึงเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่า “ที่รัก ตอนนี้ฉันมองเธอ มีความรู้สึกเหมือนตอนที่พวกเราเพิ่งแต่งงานกันมากเลย….”

หลินหว่านชิวยิ้มเล็กน้อย พูดอย่างเขินอายนิดหน่อยว่า “เด็กๆต่างก็อยู่นะ อย่าพูดมั่ว….”

กู้เย้นจงพูดอย่างเอาจริงเอาจังว่า “ที่ฉันพูดล้วนมาจากใจจริงนะ！”

พูดแล้ว เขาก็ล้วงเอากระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมา หลังจากที่เปิดออกแล้ว ช่องใส่บัตรหน้าใสที่อยู่ด้านนอกสุด ใส่รูปคู่ของทั้งสองคนในวัยหนุ่มสาวไว้

กู้เย้นจงยื่นรูปภาพไปไว้ตรงหน้าเย่เฉินและกู้ชิวอี๋ เอ่ยปากพูดว่า “พวกเธอดูสิ ฉันพูดความจริงมั้ย?”

เย่เฉินมองไปยังรูปถ่ายใบนั้น หลินหว่านชิวในรูปน่าจะประมาณยี่สิบหกเจ็ด แต่ว่าเธอในตอนนั้น เอนไปทางผู้ใหญ่ แม้ว่าจะเป็นรูปภาพเก่า ก็ดูน่าหวั่นไหวอย่างผิดปกติ เธอในตอนนั้น เทียบกับกู้ชิวอี๋ในตอนนี้ ความสง่าดูมีมากกว่า

กู้ชิวอี๋ที่อยู่ด้านข้างมองรูปภาพเก่าของแม่ พูดออกมาว่า “แม่คะ ตอนแม่ยังสาวสวยมากจริงๆ ถึงแม้ว่ารูปนี้หนูจะเคยดูหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็น ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมสักหน่อย….”

หลินหว่านชิวพูดยิ้มๆว่า “อย่ามาพูดยอแถวนี้นะ พูดอย่างหน้าซื่อใจคดนะ พวกนั้นล้วนเป็นวัยเยาว์ที่หายไปแล้ว พวกเธอถึงจะเป็นช่วงอายุวัยเยาว์สิ”

พูดแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดถอนใจว่า “แต่ว่าถ้าจะให้พูดถึงตอนวัยสาว พี่อานถึงจะเรียกว่าสวยอย่างแท้จริง”