บทที่ 2955

เย่เฉินเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงได้แกะริบบิ้นสีแดงบนกล่องออก หลังจากที่เปิดออกอย่างระมัดระวัง เค้กสองชั้นที่สวยงามก็ปรากฏอยู่ในสายตา

เค้กนี้ดูแล้วไม่ได้หรูหราสวยสง่างามอย่างเค้กห้าชั้นที่กู้ชิวอี๋สั่งทำ และก็ไม่มีตุ๊กตาฟองดองท์ที่เสมือนจริง ที่มีอยู่ เพียงแค่เค้กรูปแบบธรรมดา แต่ว่า บนหน้าเค้กใช้ซอสช็อกโกแลตเขียนตัวหนังสือไว้บรรทัดหนึ่ง กลับทำให้ใจของเย่เฉินรู้สึกถึงความอบอุ่น

ตัวหนังสือบรรทัดนั้นเขียนไว้ว่า “สุขสันต์วันเกิด คุณเย่ที่รักของฉัน”

ผู้ลงนามคือ “ภรรยาที่รักนาย ชูหรัน”

เมื่อเห็นตัวหนังสือพวกนี้ เย่เฉินก็ยิ้มเล็กน้อย พูดกับคนขับคนนั้นว่า “เค้กไม่มีปัญหาอะไร ฉันเซ็นรับเลยละกัน”

พูดจบ ก็เซ็นชื่อลงใบสินค้า แล้วก็ยื่นใบสินค้าให้กับคนขับ

ทางด้านคนขับจากไปแล้ว เย่เฉินก็ห่อเค้กกลับไปเหมือนเดิม ถือเข้าไปในบ้าน

ภาพนี้ บังเอิญถูกนายหญิงใหญ่เซียวที่ตากผ้าอยู่บนดาดฟ้าตรงข้ามคฤหาสน์เห็นเข้า

เธอเห็นว่าเย่เฉินรับเค้กเดินกลับเข้าคฤหาสน์ กลับเข้าห้องอย่างอดไม่ได้ที่จะสงสัย แล้วถามเซียวฉางเฉียนและเซียวไห่หลงว่า “ฉางเฉียน ไห่หลง วันนี้คือวันอะไรพวกนายรู้มั้ย?”

เซียวฉางเฉียนยิ้มขมขื่น “แม่ครับ ตั้งแต่ตรุษจีนจนถึงตอนนี้ ผมทำอะไรก็อยู่แต่บนเตียง ทุกๆวันคือวันที่เท่าไหร่ และวันอะไร ผมก็ไม่รู้ทั้งนั้น”

เซียวไห่หลงพูดเสริมว่า “คุณย่าครับ ผมเองก็ไม่จำวัน”

นายหญิงใหญ่เซียวพึมพำว่า “วันนี้คือวันที่สองของเดือนจันทรคติที่สอง แต่ฉันนึกไม่ออกว่าวันนี้วันเกิดใคร ไอ้ลูกไม่รักดีเซียวฉางควนนั้นเหมือนว่าจะคลอดตอนฤดูหนาว ยัยเด็กบ้าเซียวชูหรันนั่นเหมือนว่าจะเป็นฤดูร้อน…”