บทที่ 2957

เซียวฉางเฉียนพยักหน้าเบาๆ พูดว่า “ผมเห็นทุกครั้งที่เวยเวยพูดถึงกุ้ยเหรินคนนั้น ดวงตาก็มักจะเป็นประกาย ไม่แน่เธออาจจะแอบชอบกุ้ยหรินคนนั้นไปนานแล้วก็ได้”

“อือ” นายหญิงใหญ่เซียวพยักหน้า “ที่นายพูดนี่ฉันเองก็ดูออก แต่ว่าเวยเวยไม่ยอมจะบอกตัวตนของกุ้ยเหรินคนนั้น นายหญิงใหญ่อย่างฉันก็ทำได้แค่ร้อนรนไปงั้น”

พูดแล้ว นายหญิงใหญ่เซียวก็พูดอีกว่า “ใช่สิฉางเฉียน ไว้นายคุยกับเวยเยวเองตามลำพังสักหน่อย หลอกถามดูสิว่าเธอกับกุ้ยเหรินคนนั้นพัฒนากันไปถึงระดับไหนแล้ว ถ้าหากว่ายังชัดเจน ก็บอกให้เธอเร่งมือหน่อย ทางที่ดีก็รีบทำให้เป็นจริงสักที！”

เซียวฉางเฉียนพูดอย่างอึดอัดว่า “แม่ครับ เรื่องแบบนี้ ผมจะสะดวกคุยกับเวยเวยได้ยังไงละครับ ทำเอาเหมือนกับว่าผมใจร้อนอยากจะขายลูกสาวงั้นแหละ”

นายหญิงใหญ่เซียวพูดว่า “มีเพียงแค่นายถามถึงจะเหมาะสมที่สุด ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเรื่องของเซียวอี้เชียน เวยเวยก็ไม่พอใจฉันมาโดยตลอด ฉันไปถามเธอ เธอจะต้องไม่ยอมบอกกับฉันแน่นอน”

เซียวไห่หลงรีบอาสาสมัครพูดว่า “คุณย่าครับ ผมไปคุยกับเวยเวยเองดีมั้ยครับ พวกผมสองคนไม่มีช่องว่างระหว่างวัยต่อกัน สื่อสารกันก็ง่ายกว่า”

“นายหยุดซะเถอะ!” นายหญิงใหญ่เซียวกลอกตาบนใส่เขา พูดว่า “ความสามารถในการแสดงออกของนาย ทั้งตระกูลเซียวหาคนที่แย่กว่านายไม่ได้แล้ว!”

เซียวไห่หลงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจในทันทีว่า “คุณย่า! ท่านพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? ความสามารถการแสดงออกของผมมีปัญหาอะไร? ผมรู้สึกว่าผมพูดจาคล่องแคล่วดีออก!”