บทที่ 3026 ยิงได้

ศัตรูของฮามิดรู้ที่ไหนกันว่า ในเวลานี้กองทัพของฮามิด ไม่เพียงแต่ไม่ถูกระดมยิงตายครึ่งหนึ่ง แต่กลับกลายเป็นผู้กล้ามากขึ้นเรื่อยๆในเสียงปืนใหญ่

ฮามิดในเวลานี้ เห็นว่าการทิ้งระเบิดด้วยปืนใหญ่นั้นแทบไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับแนวป้องกันด้านหลัง ก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นด้วย

เขาฟังเสียงปืนใหญ่ดังก้องอยู่ข้างนอกไปด้วย และทอดถอนหายใจอยู่ในใจไปด้วย: “ถ้าไม่ใช่ศิษย์น้องเย่สอนกลยุทธ์แนวป้องกันด้านหลังแบบนี้ให้ฉัน ชีวิตของผู้คนหลายพันคนนี้ของฉันคงจะอยู่การระดมยิงสองรอบก่อนหน้านี้ ก็สะอาดหมดเกลี้ยงไปทั้งหมดแล้ว!”

“ซ่างกานหลิ่งที่ศิษย์น้องเย่ให้ฉันดู แน่นอนว่าเป็นการต่อสู้แบบคลาสสิกที่เหมือนตำราจริงๆ กองทัพอาสาสมัครที่ยิ่งใหญ่สามารถบรรลุชัยชนะครั้งสุดท้ายของการต่อสู้ครั้งนี้โดยการทิ้งระเบิดของกระสุนลูกปืนใหญ่นับล้านของคนสหรัฐอเมริกา ไม่เพียงเป็นเพราะว่าพวกเขากล้าหาญชาญชัย ก็เพราะว่าวิสัยทัศน์กลยุทธ์ของพวกเขาเหนือกว่า กลยุทธ์จัดแจงแจกจ่ายขั้นสูง!”

“รอฉันผ่านการต่อสู้ครั้งนี้ไปได้ ฉันก็จะขูดภูเขาโดยรอบทั้งหมดออกไป และสร้างป้อมปราการที่แข็งแกร่งมาก!”

ในเวลานี้ การระดมยิงของกองกำลังรัฐบาลยังคงดำเนินต่อไป

ครั้งนี้พวกเขาบรรทุกกระสุนปืนใหญ่หลายหมื่นนัด ปืนสามสิบกว่านัด และยิงไปหลายร้อยนัดก็ไม่ใช่ปัญหา

ยิ่งไปกว่านั้น ทหารราบของพวกเขายังคงเดินหน้า ดังนั้นในช่วงเวลานี้ การระดมยิงของทหารปืนใหญ่ยังคงดำเนินต่อไปทุกๆสามนาที และยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน

หลังจากที่ผ่านการระดมยิงยี่สิบนัดเต็มๆ ฐานทัพส่วนใหญ่ในหุบเขา ก็ถูกทำลายลงกับพื้นแล้ว และเหลือบ้านเพียงไม่กี่หลังเท่านั้นที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว

ทหารบางคน มาถึงที่ทางเข้าอุโมงค์อย่างระมัดระวังเพื่อสังเกตสถานการณ์ความเสียหายของฐานทัพ

หลังจากที่ค้นพบว่าฐานทัพถูกทำลายทั้งหมดแล้ว ผู้คนไม่น้อยตาแดง กำหมัดแน่น กัดฟัน ในใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

บางทีสำหรับซูโสว่เต้า ลานที่ทรุดโทรมนั้นก็เป็นฝันร้ายชัดๆ เป็นนรก แต่สำหรับทหารเหล่านี้ ลานเหล่านั้น บ้านเหล่านั้น ก็คือบ้านของพวกเขา