บทที่ 3058 รับรองว่าพวกเขามาแล้วกลับไปไม่ได้!

ไม่นาน ว่านพั่วจวินที่กำลงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ได้พาผู้ใต้บังคับบัญชาขับรถมุ่งหน้าไปที่เย่นจิง

ระหว่างทาง ว่านพั่วจวินได้รับวิดีโอที่เฉินจงเหล่ยส่งมาจากซีเรีย

เป็นวิดีโอที่ถ่ายโดยหน่วยสอดแนมในซีเรียใกล้กับตำแหน่งปีกตะวันตกของฮามิด

เมื่อเห็นทหารผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองและนายพลห้าดาวถูกคนอื่นถอดเสื้อผ้าออกเหมือนสุนัขที่ตายไปแล้ว และถูกโยนลงไปในหน้าผา! ทำให้ว่านพั่วจวินรู้สึกโกรธจนอกแทบจะระเบิด

เขามีท่าทางที่เคร่งขรึม และกล่าวด้วยความโกรธ “ส่งคำสั่งของผมไปยังเฉินจงเหล่ย! ต้องทำลายฮามิดและกองกำลังของเขาให้หมด ไม่เหลือแม้แต่สักคน! เมื่อถึงเวลานั้น ผมจะใช้ศพของพวกเขาเพื่อสักการะดวงวิญญาณของพี่น้องที่ตายไปเหล่านั้น!”

เจ้าหน้าที่ส่งข่าวที่อยู่ข้างกายเขากล่าวทันทีว่า “ครับ ประมุข! ผมจะส่งคำสั่งของคุณไปยังพญาหมาป่าเนตรเขียวทันที!”

ว่านพั่วจวินหรี่ตา นิ้วมือของเขาเคาะไปที่แหวนทองเก่า ๆ ที่นิ้วกลางข้างซ้ายของตนเอง และกล่าวพึมพำว่า “ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่ากำลังจะถึงวันที่ล้างแค้นให้พ่อแม่ ผมจะไปซีเรียและฆ่าฮามิดด้วยมือตนเอง!”

ตอนนี้ฮามิดไม่รู้ว่าในสายตาของประมุขสำนักว่านหลง ตนเองได้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจจะที่ต้องถูกกำจัด

เขารู้เพียงว่าศัตรูถอยกลับ และตนเองเป็นฝ่ายชนะ และเป็นชัยชนะที่ได้มาอย่างง่ายดาย

ทันทีที่ตำแหน่งด้านหน้าและปีกตะวันตกถูกเคลียร์ เขาพบว่าตนเองได้สังหารศัตรูไปแล้วกว่าสามพันคน ในขณะที่ตนเองสูญเสียทหารไปไม่ถึงหนึ่งร้อยคน

นี่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่เขาเคยประสบมา และเพียงพอแล้วที่เขาจะคุยโวโอ้อวดไปตลอดชีวิต

ทหารผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้น

เดิมคิดว่าคราวนี้พวกเขาจะพ่ายแพ้อย่างแน่นอน แต่ไม่คิดว่ากลับได้ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นกำลังใจที่ดีอย่างยิ่งสำหรับทหาร

ซูโสว่เต้าซึ่งหลบซ่อนอยู่ในอุโมงค์บนทางลาดด้านหลัง ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก