บทที่ 3066 ไม่ต้องหนักใจแล้ว…...

"ถูกดักซุ่ม?"

เมื่อเฉินจงเหล่ยได้ยินแบบนี้ หัวใจของเขาก็กระตุก และโพล่งออกมาว่า:"เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกนายถูกดักซุ่มได้ไง?"

ผู้บัญชาการตอบด้วยเสียงร้องไห้:"มันคือระเบิด! การระเบิดอันทรงพลัง! น่าจะเป็นระเบิดจำนวนมากที่พวกเขาฝังไว้ล่วงหน้า และการระเบิดทำให้เกิดเศษทำลายล้างจำนวนมาก ตาของฉันบอดไปแล้ว แขนและขามีบาดแผล ตอนนี้บอกไม่ได้ว่าบาดเจ็บมากแค่ไหน!"

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้!"เฉินจงเหล่ยโพล่งออกมา:"รีบให้คนข้างๆช่วยรักษานายสิ!"

ในเวลานี้ เสียงของอีกคนหนึ่งมาจากผู้สื่อสาร ร้องไห้และพูดว่า:"ท่านจอมพลเฉิน แขนขาของกัปตันโอนิซึกะถูกชิ้นส่วนอย่างน้อยหลายสิบชิ้นทำลาย พวกเราไม่มีวิธีเลย!"

เฉินจงเหล่ยตะคอก:"อย่างน้อยแกก็ต้องหาวิธีที่จะฟื้นฟูการมองเห็นของผู้บัญชาการของพวกแก ไม่เช่นนั้นเขาจะพาพวกแกออกมาได้อย่างไร?"

ชายผู้นั้นทรุดและร้องไห้:"ลูกตาซ้ายของกัปตันโอนิซึกะถูกเศษชิ้นส่วนแทงเข้า และเลือดออกมากตลอด อุปกรณ์มองเห็นตอนกลางคืนแตกเพราะถูกระเบิด ตาขวาจึงโดนหินแตกลอยกระเด็นมาโดน อุปกรณ์มองเห็นถูกกระแทกเข้าที่เบ้าตาโดยตรง ลูกตาถูกบีบจนแตกหมดแล้ว......ฉัน......ฉันทำอะไรไม่ได้เลย…..."

หัวใจของเฉินจงเหล่ยเจ็บปวดอย่างมาก เมื่อได้ยินคำอธิบายของอีกฝ่าย

คืนนี้ทั้งสองกองพันทหารพลร่ม คือทหารและผู้บังคับบัญชาที่แข็งแกร่งที่สุดภายใต้การบังคับบัญชาของเขา

เมื่อได้ยินข่าวว่าลูกน้องของเขาถูกระเบิดจนทำให้ตาบอด และบาดเจ็บไปทั้งตัว เฉินจงเหล่ยแทบอยากจะกระโดดลงไปช่วยพวกเขาด้วยตัวเอง

และเบื้องหลังอีกด้านของการสื่อสาร มีแต่เสียงร้องอย่าโศกเศร้าของทหาร ซึ่งทำให้เฉินจงเหล่ยเจ็บปวดเหลือเกิน

ในเวลานี้ ผู้บัญชาการกองพันทหารพลร่มที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ ร้องพูดว่า:"ศัตรูวางกับดักไว้นานแล้ว รอให้เราเหยียบเข้ามาอยู่ ระเบิดเมื่อกี้ เราได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยนะครับท่านจอมพล!"

เส้นเลือดดำของเฉินจงเหล่ยขึ้นทันที เขากัดฟันและตะโกนว่า:"พวกนายอดทนอีกหน่อย ฉันจะให้กองพันทหารพลร่มที่สองไปสนับสนุนพวกนายเดี๋ยวนี้!"

ผู้บัญชาการโพล่งออกมา:"อย่า! อย่าให้พวกเขามาเด็ดขาด!!"