บทที่ 3085

ซูจือหยูรีบเอ่ยว่า: “เมื่อกี้ฉันโทรหาคุณปู่ ตอนแรกว่าจะถามอ้อมๆ กับเขาสักหน่อยว่าเขารู้จักซีเรียและสำนักว่านหลงมากแค่ไหน ถึงอย่างไรฉันก็เคยได้ยินชื่อสำนักว่านหลงนี่เป็นครั้งแรก เขาเป็นคนบอกฉันเรื่องเหล่านี้เองค่ะ”

เย่เฉินเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ: “ซูเฉิงเฟิงกับสำนักว่านหลงยังติดต่อกันอยู่อย่างนั้นเหรอ?”

“เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ” ซูจือหยูเอ่ย: “เมื่อก่อนฉันไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงสำนักว่านหลงมาก่อน แต่ในสายเมื่อกี้นี้ ท่าทางของเขามีความตื่นเต้นกับสำนักว่านหลงอยู่พอสมควร อารมณ์ค่อนข้างที่จะคึกคักทีเดียว”

“แปลกจัง” เย่เฉินขมวดคิ้ว: “สำนักว่านหลงพัฒนาอยู่ในเขตสงครามวุ่นวายมาโดยตลอด ในประเทศประเทศสงบสันติ ประชาอยู่เย็นเป็นสุข คนธรรมดาไม่ค่อยมีโอกาสทราบชื่อของพวกเขาเท่าไรเลย ซูเฉิงเฟิงทำไมรู้เยอะขนาดนี้ แม้แต่รายละเอียดด้านการร่วมมือของสำนักว่านหลงกับซีเรียก็ยังรู้ด้วย?”

ซูจือหยูเอ่ย: “บางทีเขาอาจจะมีช่องทางที่ค่อนข้างสันทัดกรณีละมั้งคะ”

เย่เฉินพยักหน้า ดูผิวเผินแล้วแลดูไม่สนใจปัญหานี้ต่อแล้ว ทว่าภายในใจของเขากลับรู้สึกว่า ซูเฉิงเฟิงและสำนักว่านหลงจำต้องมีความสัมพันธ์ด้านใดด้านหนึ่งแน่นอน ดังนั้น เขาจึงได้เตือนตัวเองอยู่ในใจ ว่าต้องระมัดระวังเอาไว้ก่อน

จากนั้น เย่เฉินจึงเอ่ยกับซูจือหยู: “เท่าที่ฉันทราบ พ่อของเธอตอนนี้ถือว่าปลอดภัยดี ต่อให้สำนักว่านหลงต้องการที่จะโจมตีฮามิด อย่างน้อยก็ต้องเตรียมการเป็นเวลามากกว่าครึ่งปี ในขณะเดียวกันก็เตรียมพร้อมสำหรับผู้พลีชีพจำนวนมากกว่าหมื่นรายไปด้วย นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมตอนนี้พวกเขาแค่อ้อมล้อมฮามิดไว้แต่ไม่โจมตี ดังนั้นเธอยังไม่ต้องกังวลใจตอนนี้หรอก”

ซูจือหยูเอ่ยถามด้วยสีหน้าอ้อนวอน: “ผู้มีพระคุณ ขอร้องคุณให้พ่อฉันกลับมาเถอะค่ะ แม้ว่าเขาจะทำเรื่องผิดมากมาย แต่ถึงอย่างไรโทษของเขาก็ไม่ถึงขั้นต้องตาย ต่อให้คุณจะให้เขากลับจินหลิง ขังไว้ที่ป๋ายจินฮ่านกงก็ยังได้...”

เย่เฉินเอ่ยปฏิเสธอย่างไม่ลังเลสักนิด: “เป็นไปไม่ได้ ในสายตาฉัน ซูโสว่เต้าไม่ใช่ไม่มีโทษถึงขั้นตาย แค่เรื่องที่เขาก่อตั้งพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ในปีนั้น ฉันก็สามารถฆ่าเขาทิ้งได้อย่างสมเหตุสมผลแล้ว ที่เหลือชีวิตให้เขาสุดท้ายนี้ ก็เพราะเห็นแค่หน้าเธอและซูรั่วหลีพวกเธอสองพี่น้องเท่านั้น”