บทที่ 3092 ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ...

ในขณะที่เส้นขอบฟ้าของซีเรียมีสีขาวดั่งท้องปลาปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย เย่เฉินก็แบกร่มกระโดดข้างหลัง จากนั้นก็กระโดดลงมาจากท้องฟ้าสูงพันเมตรเป็นครั้งที่สอง

ฮามิดมารอที่นัดหมายตั้งนานแล้ว แถมยังพาซูโสว่เต้าที่ยังนอนไม่ทันตื่นดี มารอที่ยอดภูเขาแล้ว

สองวันมานี้ซูโสว่เต้าเหนื่อยล้าทางสมองเนื่องจากการเคลื่อนไหวของสงครามเล็กน้อย ทุกวันกินนอนไม่ดี อุตส่าห์นอนหลับได้ไม่นาน ก็ถูกฮามิดกระชากตัวออกมาจากถ้ำเสียแล้ว

ซูโสว่เต้าถูกฮามิดกระชากตัวออกมาด้วยความสะลึมสะลือ นึกว่าตนจะถูกฮามิดยิงเป้าตายเสียอีก หลังจากสอบถามแล้วฮามิดก็ไม่บอกเหตุผล ทำเอาเขาจิตใจกระส่ายกระสับ กระวนกระวายใจที่สุด

ยอดเขาที่เห็นว่างเปล่า บริเวณรอบๆ ก็ไร้สิ่งอันใด ในใจของเขาเย็นยะเยือกขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามฮามิด: “จอมพลคามมิต ท่าน...ทำไมท่านพาผมมาที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ล่ะ จะทำอะไรเหรอ?”

ฮามิดเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก: “แกเงียบๆ ไปเลย อยู่เฉยๆ น่า! ฉันต้องการทำอะไรน่ะเหรอ อีกสักครู่นายก็จะรู้แล้ว!”

ซูโสว่เต้าเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของฮามิด จึงทำได้เพียงหดคอ และไม่เอ่ยอันใดอีก

ในขณะนี้ ฮามิดหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา มองไปแถวท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อยหาอะไรบางอย่างไม่หยุด

และปากพลางเอ่ยพึมพำไปไม่หยุด: “ก็น่าจะถึงเวลาแล้วนะ? อยู่ไหนล่ะ? มองไม่เห็นเลย”

ซูโสว่เต้ายิ่งเห็นดังนั้นก็ยิ่งฉงนใจ ครุ่นคิดเป็นเวลานาน อยู่ๆ ภายในหัวก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามอย่างลนลานว่า: “จอม...จอมพลคามมิด...ใกล้จะถึงวันเช็งเม้งแล้ว เย่เฉินจะให้ท่านส่งผมกลับไปใช่ไหม? ผมไปตอนนี้ไม่ได้นะ! ไม่งั้น ดีไม่ดีเฮลิคอปเตอร์ยังไม่บินออกไปไกลมาก ก็คงจะถูกคนของสำนักว่านหลง ยิงปรมาณูใส่ผมตายก่อน...”

อันที่จริง ช่วงนี้ซูโสว่เต้า ก็ครุ่นคิดเรื่องกลับประเทศวันเช็งเม้งเช่นกัน