บทที่ 3121

หลังจากนั้น เย่เฉินบอกอย่างละเอียดว่า “ผมจะผนึกจิตสำนึกของคุณทั้งหมด แต่ไม่ต้องกังวล หลังจากผนึกแล้ว จะเก็บความทรงจำทั้งหมดของคุณไว้ แต่ร่างกายของคุณจะขาดการเชื่อมต่อจากจิตสำนึกของคุณโดยสิ้นเชิง ร่างกายของคุณจะปฏิบัติตามมาคำสั่งของผม”

“เมื่อถึงเวลานั้น ถึงแม้ว่าจิตสำนึกของคุณเองจะรู้ชัดเจนทุกอย่าง แต่คุณจะไม่สามารถทำอะไรได้”

“กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ จิตสำนึกของคุณจะถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์อยู่ในสมองของคุณ ขอเพียงแค่ผมไม่ปล่อยคุณไป คุณก็จะไม่มีวันเป็นอิสระ”

เฉินจงเหล่ยรู้สึกสิ้นหวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร้องไห้และถามว่า “คุณ.....คุณมีปราณทิพย์ได้อย่างไร? นั่นเป็นพลังที่มีอยู่แต่ในตำนานเท่านั้นไม่ใช่หรือ?! คุณ.....คุณเป็นใครกันแน่?!”

เย่เฉินส่ายศีรษะและกล่าวเยาะเย้ยว่า “ผมเป็นพ่อของคุณ!”

เฉินจงเหล่ยตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง เขาร้องไห้และกล่าวว่า “ไม่ ได้โปรดอย่าผนึกจิตสำนึกของผมเลย ผมไม่ต้องการที่จะมีชีวิตเหมือนคนที่ตายไปแล้ว โปรดยกโทษให้ผมด้วย ขอเพียงแค่คุณยอมยกโทษให้ผม ผมจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณทั้งหมด! ผมสามารถให้ทหารที่อยู่ข้างนอกทั้งหมดของสำนักว่านหลงปลดอาวุธและยอมจำนนทันที แล้วแต่คุณจะสั่งการ ขอร้องโปรดปล่อยผมไปเถอะ....ขอร้องเถอะ.....”

เย่เฉินถามเขาด้วยรอยยิ้มว่า “คุณยอมเชื่อฟังผมทุกอย่างจริงหรือ?”

เฉินจงเหล่ยพยักหน้าอย่างต่อเนื่องโดยไม่ลังเล และกล่าวรับประกันว่า “ผมขอสาบานต่อสวรรค์ ผมจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง คุณให้ผมอะไร ผมก็จะทำตามทุกอย่าง!”

เย่เฉินยิ้มและกล่าวอย่างจริงจังว่า “บอกตามตรง ผมไม่ค่อยเชื่อคุณ เพราะคนอย่างคุณสามารถฆ่าได้แม้แต่คู่หูของตนเอง แล้วคุณจะทำตามสัญญาได้อย่างไร?”

เฉินจงเหล่ยทรุดตัวลงและอ้อนวอน “ผมขอสาบานต่อสวรรค์ ผมจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณทุกอย่างจริง ๆ ได้โปรดเชื่อผม.....ผมไม่ต้องการที่จะติดอยู่ในร่างของตนเองตลอดไปจริง ๆ....ขอร้องได้โปรดเถอะ.....”

เย่เฉินหัวเราะและกล่าวว่า “ต้องขอโทษ ผมยังไม่เชื่อคุณ”

หลังจากกล่าวจบ นิ้วของเย่เฉินปล่อยปราณทิพย์เข้าไปในสมองของเฉินจงเหล่ยอีกครั้ง

ท่าทางของเฉินจงเหล่ยสงบลงอย่างรวดเร็ว จากความตื่นตระหนกสุดขีดและกลายเป็นการแสดงออกเซื่องซึมและมึนงง

ตอนนี้เย่เฉินปล่อยมือ แล้วชี้ไปที่ผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลซึ่งนอนอยู่บนพื้น และสั่งเฉินจงเหล่ยว่า “ไปนำเขามาวางไว้บนโต๊ะประชุม”

ขณะนี้จิตสำนึกของเฉินจงเหล่ยสามารถได้ยินสิ่งที่เย่เฉินพูด และสามารถรับภาพที่ดวงตาได้ แต่ไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้แม้แต่น้อย

เขาทำได้เพียงเฝ้าดูร่างกายของตนเองปฏิบัติตามคำสั่งของเย่เฉิน เขาลุกขึ้นทันที เดินไปหาผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาล แล้วอุ้มเขาขึ้นมาด้วยความลำบาก และวางเขาไว้บนโต๊ะประชุมที่อยู่ตรงหน้าของเย่เฉิน