บทที่ 3127

เย่เฉินกล่าวว่า “เอาล่ะ ผมจะปล่อยให้เฉินจงเหล่ยอยู่กับพวกคุณก่อน คุณรีบสอบปากคำเขาทันที ผมจะให้เขาร่วมมืออย่างเต็มที่ และเขาจะพูดทุกอย่างที่รู้ หลังจากคุณเก็บรวบรวมหลักฐานทั้งหมดแล้ว จัดเฮลิคอปเตอร์ส่งเขาไปที่ฐานทัพของฮามิด และคุณก็มาด้วย ให้คุณนำข้อตกลงสงบศึก และลงนามในข้อตกลงกับฮามิดให้เรียบร้อย”

ซัยยิตถามด้วยความสงสัย “อาจารย์เย่ คุณต้องการนำตัวเฉินจงเหล่ยไปที่ฮามิดหรือ?”

“ไม่” เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เขายังมีประโยชน์กับผม และผมจะพาเขากลับไป”

ซัยยิตรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่คนมีความสามารถอย่างเย่เฉินจะเป็นกุนซือของฮามิด คิดว่าเขาต้องเป็นบุคคลสำคัญที่ฮามิดเชิญมาจากภายนอก ดังนั้นเขาจึงรีบตกลงและกล่าวว่า “คุณวางใจเถอะ พวกเราจะสอบสวนเขาทันที และหลังจากรวบรวมหลักฐานครบแล้ว ผมจะส่งเขาไปหาคุณที่ฐานทัพฮามิดด้วยตนเอง!”

“โอเค” เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวอีกว่า “คุณไปเรียกเฉินจงเหล่ยมา ผมจะถามเขาสักสองสามประโยค”

“ได้ครับอาจารย์เย่ โปรดรอสักครู่!”

……

ขณะนี้ เฉินจงเหล่ยกำลังเผชิญกับความเจ็บปวดและการทรมานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

เห็นพี่น้องของตนเองถูกตนเองทรยศกับตา ถูกศัตรูมัดไว้ และถูกรถบรรทุกลากออกไปทีล่ะคัน และอนาคตที่ไม่สามารถคาดเดาได้ สำหรับเขาแล้วเป็นสิ่งที่ทรมานมาก

ทหารสำนักว่านหลงทุกคนต่างเหยียดหยามและสาปแช่งเขาอย่างโหดเหี้ยม ดวงตาที่โกรธแค้นทุกคู่แทงทะลุหัวใจของเขา

เขาอยากจะหลับตาและไม่มองสายตาที่โกรธแค้นของพวกเขา แต่เขาทำไม่ได้

เพราะว่าแม้แต่เปลือกตาของเขาก็ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอีกต่อไป