บทที่ 3143

“เปล่าครับเปล่า……” ซูโสว่เต๋อตกใจจนตัวสั่นระริก รีบพูดกล่าว: “เมื่อกี้ท่านห้าตำหนิได้ถูกต้อง ผมกำลังคิดทบทวนตัวเองอยู่นะ เห็นพี่ชายตัวเองปรากฏตัวอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าในใจจะต้องไม่มีความสุขอยู่แล้ว……”

“ไม่มีความสุข？” หงห้าเลิกคิ้วขึ้น พูดถามอย่างไม่สบายใจมากว่า : “ฉันหวังดีพาพี่ชายของแกมาเจอกับแก ทำให้พวกแกสองคนพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันนานกลับมาเจอกันอีกครั้ง จู่ๆแกบอกว่าไม่มีความสุข นี่แกเห็นความหวังดีของฉันเป็นเจตนาร้ายเหรอ ”

ทันใดนั้นซูโสว่เต๋อก็ดูแย่เหมือนพ่อตายเลยยังไงอย่างนั้น พูดด่าในใจว่า : “เหยดเข้！กูแม่งก็รู้อยู่แล้วว่ามึงต้องพูดคำนี้！สิ่งที่กูเดากับมึงเดา แม่งไม่ต่างกันเลยสักนิดเดียว！ไอ้ชาติหมามึงเห็นกูเป็นหนูในท่อระบายน้ำ ปิดกั้นทางหนีทีไล่ของกูเหรอมึงน่ะ ถ้าหากวันไหนกูซูโสว่เต๋อมีโอกาสออกไปจากที่นี่ได้ ถ้ากูไม่ฆ่ามึงให้ตาย กูก็ไม่ใช่แซ่ซูแล้ว！ ”

หงห้าเห็นซูโสว่เต๋อมีสีหน้าที่หดหู่ หัวเราะอย่างดูหมิ่น ก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก พูดเสียงดังออกมาว่า : “ยินดีกับซูโสว่เต้า ซูโสว่เต๋อสองพี่น้องตระกูลซูที่กลับมาเจอกันอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานด้วย ！สร้างบรรยากาศกันหน่อย！”

น้ำเสียงเพิ่งจบลง กลุ่มลูกสมุนก็ดึงแท่งพลุทันที เลื่อมหลากหลายสีสันและเส้นผ้าริบบิ้นหลากหลายสีถูกพ่นออกมา ทำให้ซูโสว่เต้า ซูโสว่เต๋อตกอยู่ในสถานการณ์คับขันลำบากมาก

หงห้าเห็นซูโสว่เต้าที่มีสีหน้าที่หดหู่ ยืนมือไปดึงเขามาอยู่ตรงหน้ากรงเหล็ก เปิดประตูแล้วผลักเขาเข้าไปแล้ว ยิ้มพร้อมพูดว่า : “ซูโสว่เต้า น้องชายของแกหายตัวไปนานมากขนาดนี้ พวกแกคงมีคำพูดมากมายที่อยากคุยกัน งั้นฉันก็ไม่รบกวนการรำลึกความหลังของพวกแกสองคนพี่น้องแล้ว”

พูดจบ เขาก็โบกไม้โบกมือให้กับพวกลูกน้องของตัวเองแล้ว พูดว่า ： “พอแล้ว แยกย้ายกันเถอะ เสี่ยวเฟยอีกเดี๋ยวนำเหล้าเหล้าเอ้อร์กัวโถวมาให้สองคนนี้สองขวดนะ ฉันว่าวันนี้พวกเขาสองคนต้องมีเรื่องคุยกันยาวเลย”

ลูกสมุนที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวเฟยรีบพูดกล่าวว่า : “ครับท่านห้า ผมจะไปเอามาเดี๋ยวนี้”

หงห้าและลูกน้องของเขาไปแล้ว ซูโสว่เต้าและซูโสว่เต๋อสองคนพี่น้องก็ประจันหน้ากัน

ซูโสว่เต้ารู้สึกโชคร้าย ยื่นมือออกไปโยนช่อดอกไม้ปลอมช่อนั้นทิ้งลงบนพื้น และก็จัดการทำความสะอาดเส้นผ้าริบบิ้นและเลื่อมที่อยู่บนตัวแล้ว