บทที่ 3168 ช่วงนี้ต้องระวังตัวหน่อย

เมื่อเห็นกู้ชิวอี๋ เย่เฉินก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาเร่งฝีเท้าก้าวไปยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ แล้วถามอย่างยิ้มๆว่า“มานานรึยัง？”

กู้ชิวอี๋ก้าวไปข้างหน้าควงแขนเขา แล้วแกว่งไปมา พลางหัวเราะยิ้มแย้มกล่าวว่า“ไม่นานเท่าไรค่ะ พึ่งดูหนังไปครึ่งเรื่องเอง”

พูดจบ เธอก็รีบดึงเย่เฉินไปทางรถ แล้วบ่นว่า“คุณพ่อกับคุณแม่ทำอาหารเต็มโต๊ะเลยค่ะ รอต้อนรับพี่กันอยู่ที่บ้านแล้วค่ะ！เรารีบกลับกันเถอะค่ะ！”

เย่เฉินพูดอย่างยิ้มๆว่า“ไม่ต้องรีบก็ได้ เหล่าเฉินยังอยู่ข้างหลัง ฉันขอคุยกับเขาก่อน”

กู้ชิวอี๋ในเวลานี้พึ่งเห็นเฉินจื๋อข่ายที่กำลังเดินลงจากบันไดเครื่องบิน เธอจึงกล่าวอย่างเขินๆว่า“ขอโทษนะคะผู้จัดการทั่วไปเฉิน ฉันไม่ได้สังเกตเห็นคุณด้วย！”

เฉินจื๋อข่ายรีบกล่าว“คุณกู้พูดเกินไปแล้วครับ เวลาแบบนี้ ในสายตาของคุณจะมีคนอื่นๆได้ยังไงกันล่ะ”

เมื่อกู้ชิวอี๋ได้ยินอย่างนั้น แก้มของเธอก็ร้อนฉ่า แต่เธอก็ยังคงชูนิ้วโป้งให้กับเฉินจื่อข่าย แล้วกล่าวชื่นชมว่า“สมกับเป็นผู้จัดการทั่วไปเฉินจริงๆ พูดเก่งจริงๆ！”

พูดจบ เธอก็พูดขึ้นมาอีกว่า“ผู้จัดการทั่วไปเฉินคะ พ่อกับแม่ฉันรอพี่เย่เฉินอยู่ที่บ้านแล้วค่ะ เราขอตัวก่อนนะคะ！”

เฉินจื๋อข่ายพยักหน้า แล้วพูดอย่างยิ้มๆว่า“คุณกู้ครับระหว่างทางขับรถระวังๆนะครับ”

เมื่อพูดจบ รถโรลส์-รอยส์สีดำแปดคันก็เข้ามาจอดในโรงเก็บเครื่องบิน

รถทั้งแปดคันนี้จอดขวางเป็นหน้ากระดาน โดยแต่ละคันมีกระจังหน้ารูปทรงศาลเจ้าของโรลส์-รอยซ์สุดคลาสสิกที่ด้านหน้า รวมถึงนางอัปสรที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์

หลังจากนั้นไม่นาน รถทั้งแปดคันก็พากันเปิดออก นอกจากบอดี้การ์ดที่สวมชุดสีดำของตระกูลเย่ ถังซื่อไห่ เย่เฟิง เย่เห้า รวมถึงเฮเลน่า ทุกคนต่างพากันเดินลงมาจากรถ

เมื่อถังซื่อไห่เห็นเย่เฉิน เขาก็รีบก้าวมาข้างหน้าแล้วกล่าวทักทายอย่างนอบน้อมว่า“คุณชายเฉินครับ เดินทางมาเหนื่อยไหมครับ！”

ถังซื่อไห่พึ่งพูดจบ เย่เฟิงก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วใช้มือขวางอยู่ข้างหน้าของเขา แล้วมองเย่เฉินอย่างยิ้มๆ พลางกล่าวว่า“นายคงเป็นเย่เฉิน ลูกพี่ลูกน้องที่น่าสงสารร่อนเร่พเนจรอยู่ต่างประเทศ ไม่มีบ้านให้กลับของฉันใช่ไหม？”