บทที่ 3210 มาหาถึงที่

ตอนที่เย่โจงฉวนกล่าวคำว่าเย่เฉิน เย่ฉางโคงนั่งกลับมาที่เก้าอี้ของตนเองอีกครั้ง

ความโกรธที่อยู่ในใจ ทำให้เขารู้สึกชาเล็กน้อย

“เริ่มตั้งแต่วันนี้ตอนที่คุณท่านขอให้คนตระกูลทุกคนออกไปต้อนรับเย่เฉิน ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเย่เฉินนั้นเกินมาตรฐานปกติไปแล้ว!”

“สามารถดูออกว่าคุณท่านต้องการสนับสนุนเย่เฉินขึ้นตำแหน่ง.......”

“สำหรับผมและเสี่ยวเฟิงแล้ว นี่เป็นสัญญาณที่อันตรายอย่างยิ่ง ถ้ามันยังคงพัฒนาเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ บางทีเย่เฉินอาจแทนที่ตำแหน่งทายาทของผม!”

และขณะนี้ เย่โจงจั่ว ลูกชายและหลานชาย พวกเขาทั้งสามคนรู้สึกตกตะลึงเมื่อได้ยินว่าเย่เฉินเป็นลูกชายของเย่ฉางอิง

เย่โจงจั่วมองสำรวจเย่เฉินตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ถอนหายใจและกล่าวว่า “เหมือนฉางอิงจริง ๆ!”

หลังจากนั้น เขามองไปที่เย่โจงฉวนและถามว่า “พี่ใหญ่ เฉินเอ๋อหายไปหลายปีแล้วไม่ใช่หรือ? คุณหาเขาพบตั้งแต่เมื่อไหร่? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมคุณถึงไม่บอก พวกเราก่อน พวกเราจะได้มีความสุขด้วย!”

เย่โจงฉวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เจอเฉินเอ๋อมาระยะหนึ่งแล้ว แต่เฉินเอ๋อเป็นคนที่ค่อนข้างถ่อมตน ช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นเขาไม่ได้อยู่ที่เย่นจิง หลังจากออกจากบ้านไปหลายปี วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขากลับมา”

“ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง!” เย่โจงจั่วหันไปมองเย่เฉิน ยื่นมือที่มีรอยย่นไปจับมือเย่เฉินไว้แน่น ถอนหายใจและกล่าวว่า “เฉินเอ๋อ พ่อของคุณเป็นความภาคภูมิใจของตระกูลเย่ จนถึงตอนนี้พวกตระกูลร่ำรวยสูงศักดิ์ที่อยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ เมื่อเอ่ยชื่อพ่อของคุณแล้ว พวกเขายังคงเปลี่ยนน้ำเสียง เมื่อคุณกลับมาตระกูลเย่แล้ว คุณต้องสืบทอดเจตนารมณ์ของพ่อ และทำให้ตระกูลเย่เจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีก!”

เย่เฉินจำคุณปู่รองไม่ได้มากนัก แต่เขาสามารถมองออกว่าสิ่งที่คุณปู่รองกล่าวนั้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ ดังนั้นเขาจึงกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “คุณปู่รอง วางใจเถอะ ผมจะทำเช่นนั้นแน่นอน!”

“ดี! ดีมาก!” เย่โจงจั่วกล่าวด้วยความพึงพอใจ “เป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ ที่ลูกชายของเย่ฉางอิงกลับมาตระกูลเย่ งานไหว้บรรพบุรุษในวันพรุ่งนี้ บรรพบุรุษคงจะปลื้มปีติเป็นอย่างมาก!”