บทที่ 3273

ท่าทีของลู่เห้าเทียนเฉื่อยชาทันที

สองสามปีนี้เขาฆ่าคนมานับไม่ถ้วน

ด้วยพละกำลังของเขา หลังจากดิ้นรนในต่างประเทศมาหลายปี แทบไม่เคยพบกับคู่ต่อสู้ที่สามารถรับมือเขาได้เลย ดังนั้นทุกครั้งที่ลงมือ ก็สามารถชนะด้วยความได้เปรียบอย่างถล่มทลาย

และทุกครั้งตอนที่ชนะ ฝ่ายแพ้ก็เหมือนเขาในตอนนี้ อ้อนวอนอย่างหนัก แต่เขาไม่เคยไว้ชีวิตใครเลยสักครั้งเดียว

ในวันนี้ ชะตาเปลี่ยน และในที่สุดก็มาถึงคราวเขาพญาเสือแพรขาวที่ต้องขอความเมตตาคนอื่นแล้ว!

แต่เย่เฉิน ไม่คิดที่จะปล่อยเขาไปแน่นอน!

เขามองลู่เห้าเทียน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ครุ่นคิดและโหดร้าย

รอยยิ้มที่แปลกประหลาดของเย่เฉิน ทำให้หัวใจของลู่เห้าเทียนรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

แม้ว่าไม่รู้ว่าเย่เฉินจะทำกับตัวเองอย่างไร แต่เขาตระหนักได้ว่า ตัวเองต้องจบเห่แล้วแน่ๆ!

ในตอนนี้ เย่เฉินจับหมัดของลู่เห้าเทียนด้วยมือขวา ทันใดนั้นก็พลิกข้อมือทันที!

ต่อมา ลู่เห้าเทียนสัมผัสว่าแขนของเขา ถูกส่งไปยังเครื่องบดเนื้ออันทรงพลัง

ต่อมา แขนทั้งสองบิดเข้าหากันราวกับเป็นเกลียว ถูกบิดเข้าหากันอย่างกะทันหัน!

ความเจ็บปวดเริ่มจากข้อมือทั้งสองข้างไปจนถึงแขน!

เขารู้สึกได้แม้กระทั่งข้อมือหักก่อน แล้วก็ค่อยเป็นแขน ข้อศอกรวมไปถึงข้อต่อไหล่……

และความเจ็บปวดแบบนี้ที่ลึกลงไปในไขกระดูกของจิตวิญญาณก็ไม่ถือว่าน่ากลัว ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ความเจ็บปวดที่รุนแรงนี้ราวกับว่านำมาซึ่งไวรัส ไวรัสเข้าร่างกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว ทำให้พลังภายในทั้งหมดของตัวเองหายวับไปเลยทันที

ในตอนนี้ ความหวาดกลัวพรั่งพรูอยู่ในใจลึกๆลู่เห้าเทียนแล้ว！

ครั้นแล้ว เขาก็อดไม่ไหว งอทั้งสองขา คุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่ตั้งใจ และพูดตะโกนอย่างสิ้นหวังว่า: “อ๊า……มือของฉัน……แขนของฉัน……เจ็บมาก!”