บทที่ 3280 ทั้งหมดล้วนแต่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น

ยอดฝีมือคนที่สองคนของสำนักว่านหลง พญาหมาป่าเนตรเขียวเฉินจงเหล่ย ร้องไห้อย่างสิ้นหวังและน่าอนาถอย่างยิ่ง ราวกับว่ามีหมัดหนักเข้าใส่หัวใจของทุกคนในสำนักว่านหลง!

แม้ว่าพวกเขาไม่รู้ ถึงความรู้สึกที่จิตสำนึกถูกขังอยู่ในร่างกายเป็นเช่นไร

แต่ว่าเห็นเฉินจงเหล่ยเป็นแบบนี้ ทำให้ในใจลึกๆของพวกเขา กลัวความรู้สึกที่นิรนามแบบนี้อย่างมาก

ใครก็ไม่กล้าจินตนาการ ถ้าหากเกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง ตัวเองจะรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแค่ไหน ความรู้สึกที่ตายไปยังดีกว่ามีชีวิตอยู่

นั่นก็เป็นการ ตกที่นั่งลำบาก ไม่มีคนช่วยจริงๆ……

และในตอนนี้ ในใจลึกๆของพวกเขา เต็มไปด้วยความน่ากลัวเย่เฉิน

เดิมคิดว่า ราชันสงคราม สามคนถูกเย่เฉินโค่นทำลาย และอีกคนหนึ่งถูกโค่นในตะวันออกกลาง

แต่ใครจะคิด ว่าเดิมที 4 คนนี้ ทั้งหมดถูกทำลายด้วยน้ำมือของเย่เฉิน!!

ว่านพั่วจวินตื่นตระหนก เขาถามเย่เฉินโดยไม่รู้ตัวว่า: “เรื่องซีเรีย……เป็นฝีมือแกเรอะ?!”

เย่เฉินพยักหน้า พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน: “ถูกต้อง ฝีมือฉันเอง! เหตุผลที่จอมพลคามมิตสามารถทำลายล้างทหารหลายพันนายในสำนักว่านหลงของแก นั่นก็อาศัยคำแนะนำของฉัน เหตุผลที่กองทัพรัฐบาลสามารถจับทหารได้กว่า 10,000 นายของสำนักว่านหลง ก็อาศัยความช่วยเหลือจากฉัน!”

ในตอนนี้ ภูมิคุ้มกันในจิตใจของว่านพั่วจวินพังทลายลงอย่างสมบูรณ์

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ตัวเองเตรียมตัวล้างแค้นกว่า 20 ปี แต่มันเป็นเรื่องที่ต้องประสบความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน

เย่เฉินแข็งแกร่งมาก ซึ่งเหนือเกินกว่าขอบเขตที่เขารู้มาก！

ไม่ต้องพูดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เฉิน ทั้งสำนักว่านหลงรวมกัน ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เฉินได้

ว่านพั่วจวินหันไปมองเฉินจงเหล่ยอีกครั้ง น้ำตาไหลบนใบหน้า เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในใจรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง

ครั้นแล้ว เขามองไปที่เย่เฉิน กลั้นความอัปยศอดสูไว้ในใจ กำหมัดและอ้อนวอน: “เย่เฉิน! ฉันว่านพั่วจวินมีตาหามีแววไม่! ขอร้องแกปล่อยลู่เห้าเทียนและจงเหล่ย ปล่อยให้ฉันไปอยู่กับโลงศพพ่อแม่ของฉัน สำนักว่านหลงจะออกไปจากหัวเซี่ยทันทีตั้งแต่ตอนนี้ และจะไม่มารุกรานอีก!”