บทที่ 3282 นายขวางฉันไม่ได้

ในเวลานี้ ซูโสว่เต้าถอนหายใจยาวหนึ่งที พูดกับว่านพั่วจวินอย่างจริงจังมากว่า “พั่วจวิน….เมื่อกี้เย่เฉินพูดถูก….การตายของพ่อแม่นาย ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของเขาจริงๆ….”

ว่านพั่วจวินถามด้วยน้ำตานองหน้าว่า “ลุงซูครับ ในตอนนั้นพ่อผมไปมีปัญหากับเย่ฉางอิงก็เพื่อปกป้องคุณ ในวันนี้โลงศพของเขาและแม่ของผมก็อยู่ที่นี่ คุณพูดอย่างนี้ ไม่กลัวว่าพวกเขาจะรู้สึกแย่หรอครับ?”

ซูโสว่เต้าพูดอย่างจนใจ “ถึงแม้วันนี้ฉันจะตายไป แล้วไปเจอกับพ่อแม่นายในที่แห่งนั้น ฉันก็ยังจะพูดอย่างนี้”

พูดมาถึงนี่ ซูโสว่เต้านิ่งไปสักพัก แล้วพูดต่อไปว่า “พันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ในตอนนั้น เดิมทีก็เป็นการมีอยู่ที่ไม่ถูกต้องอยู่แล้ว เย่ฉางอิงนั้นเป็นคนดีมาเสมอ อีกอย่างคนๆนี้ไม่เพียงแต่เป็นคนดีเท่านั้น ความสามารถยังเก่งมากด้วย จึงทำให้ตระกูลมากมายของพวกเราอยู่ภายใต้เงาของเขามานาน…”

“ดังนั้น พวกเราที่เทียบเขาไม่ได้ ถึงได้ก่อตั้งพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ เพื่อควบคุมเขา เพราะงั้นพูดจากจุดนี้แล้ว พวกเราจึงมีความผิดอยู่ก่อน….”

“อีกอย่าง ตอนนั้นพ่อของนายเอาใจใส่ต่อพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่เป็นอย่างมากเพื่อเอาใจฉัน มักอยากจะหาโอกาสทำร้ายเย่ฉางอิงเพื่อใช้มาเป็นการพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง….”

“บังเอิญ ในปีนั้นๆการค้าต่างประเทศ รวมทั้งตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้าต่างประเทศนั้นรุ่งมาก อาหาร น้ำมันรวมทั้งโลหะมีค่าต่างๆล้วนมีความโกลาหลอย่างมาก มีคนมากมายรวยเพียงข้ามคืน และก็มีคนมากมายล้มละลายเช่นกัน พ่อของนายคิดไปเองว่าตัวเองรู้สถานการณ์ระหว่างประเทศ เพราะงั้นเขาจึงลงทุนสู่ตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้า เตรียมการโจมตีเย่ฉางอิง แต่ผลปรากฏว่าไม่ใช่คู่แข่งของเย่ฉางอิง….”

“ในตอนที่พ่อของนายขาดทุนถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เย่ฉางอิงยังเคยโทรหาเขา แนะนำให้เขาหยุด แต่พ่อของนายในตอนนั้นกลับคิดว่าเย่ฉางอิงจงใจบีบบังคับให้เขายอมเสียทุนและหยุดลง เพราะงั้นเพื่อที่จะเอาชนะ เขาถึงขั้นกู้ยืมดอกเบี้ยสูงจากข้างนอกรวบรวมเงินทุนมากมาย เพื่ออยากจะสู้กับเย่ฉางอิงให้รู้เป็นรู้ตาย….”