บทที่ 3337

โอมาน ราโมวิชซึ่งนั่งถัดจากเฮเลน่า กล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “คุณเย่ สัญญาการอภิเษกสมรสนั้นเป็นเพียงสัญญาฉบับหนึ่งเท่านั้น คุณสามารถเลือกที่จะปฏิบัติตามสัญญา และแน่นอนว่าคุณยังสามารถเลือกที่จะไม่ปฏิบัติตามสัญญาก็ได้ ถ้าหากก่อนหน้านั้นทั้งสองฝ่ายกำหนดเงื่อนไขการละเมิดสัญญาไว้ ฝ่ายที่ไม่ปฏิบัติตามสัญญาก็ชดใช้ค่าเสียหายตามเงื่อนไข! และถ้าหากไม่ได้ละเมิดสัญญา ก็มีอิสระที่จะตัดสินใจ ทุกคนล้วนเป็นอารยชน ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องพูดข่มขู่เช่นนี้?”

เย่เฉินขมวดคิ้วและถามว่า “ผมขอถามว่าคุณเป็นใคร? คุณมีสิทธิ์มาพูดอยู่ที่นี่หรือ?”

โอมาน ราโมวิชนึกไม่ถึงว่าเด็กกะโปโลอย่างเย่เฉิน กล้าที่จะทำให้เขาอับอายขายหน้าต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้!

ดูแล้วเย่เฉินน่าจะอายุประมาณยี่สิบกว่า แต่โอมาน ราโมวิชนั้นอายุห้าสิบกว่าแล้ว ซึ่งแก่กว่าเย่เฉินเกือบยี่สิบปี ถูกเย่เฉินทำให้เขาอับอายขายหน้าขนาดนี้ ซึ่งทำให้เขาไม่สามารถทนได้

ดังนั้น เขาจึงลุกขึ้นยืนทันที ตบโต๊ะและด่าด้วยความโมโหว่า “คนแซ่เย่! คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือยุโรป? หรือคุณคิดว่าที่นี่คือหัวเซี่ย? อาศัยเรื่องที่คุณเสียมารยาทต่อผมเมื่อสักครู่ คุณเชื่อหรือไม่ว่าผมสามารถทำให้คุณตายในยุโรปได้?”

เมื่อเห็นโอมาน ราโมวิชกัดฟัน เย่เฉินไม่พูดอะไร แต่ก้าวเดินไปข้างหน้าทันที แล้วคว้าคอปกเสื้อของเขาเอาไว้ แล้วใช้มือตบไปที่หน้าของเขาอย่างแรง จากนั้นผลักเขาไปข้างหลัง ปล่อยให้เขาล้มหงายหลังบนพื้น

ทุกคนรู้สึกตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

ไม่มีใครคิดว่าเย่เฉินจะทำเช่นนั้น!

ริชาร์ดในฐานะเจ้าภาพก็รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน และไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

และโอมาน ราโมวิชก็นึกไม่ถึงว่าเย่เฉินจะกล้าลงมือทำร้ายตนเอง การตบครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกมึนงง และล้มหงายหลัง ทำให้กระดูกทั่วร่างกายเคลื่อนที่ เขาอยากจะด่าแต่เนื่องจากเจ็บร้าวไปทั่วร่างกาย จนทำให้เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้