บทที่ 3388

ถังซื่อไห่ก็ตะโกนอย่างโกรธเคือง: “เด็กๆ ตบปากเดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่คำพูดลดลง ลูกน้องเก่าเหล่านั้นของเย่ฉางอิงก็พุ่งเข้ามาข้างหน้าในทันที และคว้าตัวของเย่เทียนเสี่ยวไว้ ก็ตบหน้าของเขาทั้งซ้ายแล้วขวา

เย่เทียนเสี่ยวพูดอย่างโกรธเคือง และด่าด้วยความโกรธ: “พวกแก……คนรับใช้อย่างพวกแก กล้าตบฉันเหรอ?”

ถังซื่อไห่แสยะยิ้ม: “ครบเวลาสามวินาทีแล้ว หักขาของเขาซะ!”

หลายคนในตระกูลย่อยของตระกูลเย่ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าท่าทางก็จริงจังในทันที ใครก็คาดไม่ถึงว่า ถังซื่อไห่มีความกล้าหาญมากขนาดนี้

และในเวลานี้ ลูกน้องของถังซื่อไห่ได้วางเย่เทียนเสี่ยวลงบนพื้นแล้ว หนึ่งในนั้นถือไม้ตีกอล์ฟ เหวี่ยงอย่างกะทันหัน โลหะบนหัวไม้ก็กระแทกที่เข่าขวาของเย่เทียนเสี่ยว กระแทกเข่าของเขาจนแตกหักร้าว!

เย่เทียนเสี่ยวร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดอย่างไม่สิ้นสุด คนทั้งคนก็กลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด กัดฟันด่าว่า: “ถังซื่อไห่! ฉัน……ฉันแม่งจะฆ่าแก!”

ถังซื่อไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พูดมากอีกคำเดียว ฉันก็จะให้คนทุบหัวเข่าอีกข้างหนึ่งของแกซะ!”

คำพูดนี้ของถังซื่อไห่ออกมา เย่เทียนเสี่ยวก็ฝืนทนต่อความเจ็บปวดกับความโกรธในทันที และฝืนปิดปาก

ในเวลานี้ใบหน้าของคนอื่นก็เต็มไปด้วยความสยดสยอง โดยพื้นฐานก็แน่ใจได้ว่า ถังซื่อไห่จะต้องพึ่งพาอาศัยสำนักว่านหลงอย่างสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นจะมีความกล้ามากขนาดนี้ได้อย่างไร หักขาเย่เทียนเสี่ยวซึ่งเป็นสมาชิกตระกูลย่อยของตระกูลเย่โดยตรง

ในเวลานี้ ถังซื่อไห่มองดูทุกคน และเตือนด้วยเสียงที่เย็นชา: “พวกแกฟังฉันให้ดี! ทุกคนต้องคุกเข่าลงดีๆในทันที! ไม่อย่างนั้น จุดจบเหมือนกับเย่เทียนเสี่ยว!”

เมื่อคนอื่นเห็นเช่นนี้ ทำได้เพียงทยอยคุกเข่าลงบนพื้น

และในใจของทุกคนก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนก็อยากจะรู้ว่า สำนักว่านหลงจะทำอะไรกับพวกเขา