บทที่ 3399 สำนึกผิดกับบรรพบุรุษ

ตอนที่เย่เฉินจัดการข้อตกลงการผ่อนชำระทั้งหมดสาขาตระกูลย่อยของตระกูลเย่เรียบร้อย ตระกูลของวิลเลียม รอธส์ไชลด์ก็ยกเอาของทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่มีอยู่ทั้งหมดออกมา และจ่ายเงินสดส่วนที่เหลือให้หมด

เพียงแค่เวลางานไหว้บรรพบุรุษ เย่เฉินก็มีเงินสดเพิ่มขึ้นมาห้าพันล้านยูโร เงินสดสองแสนล้านหยวน และเงินทุนเกินสามแสนล้านหยวน หนี้สินดอกเบี้ยห้าปีเกินสองแสนล้าน

ในที่สุดเย่เฉินก็เข้าใจสักทีว่า ทำไมจักรพรรดิหลายคนในประวัติศาสตร์ชอบหาประโยชน์จากข้าราชบริพารทุกทาง ถึงขนาดค้นบ้านยึดทรัพย์สินตัดศีรษะข้าราชบริพารทุกทางอยู่บ่อยครั้ง ประเด็นหลักก็เป็นเพราะว่าข้าราชบริพารแต่ละคนก็โอนย้ายคลังสมบัติ มั่งมีเป็นอย่างมาก

ถ้าหากพวกเขาจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ ถ้าอย่างนั้นทุกอย่างก็พูดได้ง่าย แต่ถ้าหากพวกเขาแม้แต่พื้นฐานของความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ก็ไม่มี ถ้าอย่างนั้นไม่ค้นบ้านของพวกเขายังรออะไร?

ถ้าหากตอนนี้ไม่ค้นบ้านของพวกเขา ลดอำนาจของพวกเขา ไม่แน่บางทีพวกเขาก็อาจจะคิดอุบายต่อราชาบัลลังก์ในสักวันหนึ่ง

ว่านพั่วจวินเล่นละครกับเย่เฉินมาครึ่งวัน ตอนนี้เห็นว่าเรื่องราวสิ้นสุดลงแล้ว ก็มาตรงหน้าของเย่เฉิน และกระซิบที่ข้างหูของเขาว่า: “คุณเย่ คุณเตรียมที่จะบอกความจริงกับพวกเขาเมื่อไหร่?”

เย่เฉินกล่าวอย่างสบายๆ: “ไม่รีบร้อน ตอนนี้เรื่องราวยังไม่จบ เดี๋ยวนายให้พวกเขาทุกคนเริ่มจากที่เชิงภูเขาเย่หลิงซาน สามก้าวก้มกราบคำนับหนึ่งครั้งแล้วปีนขึ้นภูเขาเย่หลิงซานให้ฉัน ฉันจะรอพวกเขาอยู่ที่ภูเขาเย่หลิงซาน”

ว่านพั่วจวินรีบพูดว่า: “คุณเย่ สามก้าวก้มกราบคำนับหนึ่งครั้งปีนเขาจากที่นี่ไป คาดการณ์ว่าอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งวัน เกรงว่ารอพวกเขาปีนขึ้นไปท้องฟ้าก็มืดแล้ว ไม่งั้นคุณกลับไปพักผ่อนก่อน รอพวกเขาเสร็จแล้วผมค่อยไปรับคุณมา”

เย่เฉินส่ายหน้า และพูดอย่างเฉยเมย: “ไม่จำเป็นต้อง ฉันก็จะรอพวกเขาที่บนเขา ช่วงเวลาที่พวกเขาปีนขึ้นไป ฉันก็จะได้อยู่กับพ่อแม่ของฉันพอดี รอหลังจากที่พวกเขาปีนขึ้นไป ฉันค่อยเปิดเผยปริศนา”

จากนั้น เย่เฉินก็พูดว่า: “พั่วจวิน นายก็ไม่ต้องอยู่ที่ภูเขาเย่หลิงซานแล้ว ไปหาสุสานดีๆให้พ่อแม่นาย ให้ทั้งสองท่านฝั่งลงพื้นดินโดยเร็วที่สุด เหลือกำลังคนทิ้งไว้ที่นี่บ้างก็พอแล้ว”