บทที่ 3510 กบในกะลา

สมิธพูดถึงตรงนี้ เปลี่ยนเรื่องพูด แล้วก็พูดอีกว่า: “ยิ่งไปกว่านั้น! การแพทย์ตะวันตกของพวกเรามีหลายสิ่งหลายอย่าง แต่การแพทย์ตะวันออกของพวกคุณกลับไม่มีด้วยซ้ำ! ตัวอย่างเช่นโรคจิตเภทตัวอย่างเช่นโรคระบาดตัวอย่างเช่นโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องที่สร้างภูมิคุ้มกันเพื่อป้องกันโรคแบบนี้ยังมีโรคภาวะไทรอยด์เป็นพิษคอพอกโรคของระบบต่อมไร้ท่อของตัวเอง…….”

ในเวลานี้ สมิธส่ายหน้าไปด้วย ก็พูดด้วยรอยยิ้มไปด้วยว่า: “มีตัวอย่างที่คล้ายกันมากเกินไป ผมก็จะไม่แจกแจงออกมาทีละเล็กน้อย สรุป ผมคิดว่า พวกเราปฏิเสธไม่ให้ยาของพวกคุณเข้าวางจำหน่ายในตลาดของพวกเรา สำหรับประชาชนของพวกเรา ไม่ได้สูญเสียอะไร เพราะว่าในประเทศของพวกเรา ก็มีทางเลือกที่ดีกว่า!”

ความนับถือตัวเองของเว่ยเลี่ยง เจ็บปวดอย่างมากจากความภาคภูมิใจที่ลึกซึ้งภายในใจของสมิธแบบนี้

เขารู้ดีมากว่าท่าทีแบบนี้ของสมิธ ภายนอกดูเหมือนจะเคารพอีกฝ่าย แต่ในความเป็นจริง ภายในใจของเขาก็ดูถูกและเหยียดหยามการแพทย์ตะวันออก

เมื่อเห็นเขาดูแคลนการแพทย์ตะวันออกอย่างไม่แยกถูกแยกผิด เว่ยเลี่ยงก็อดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า: “คุณสมิธ คุณบอกว่ายาของตะวันตกดีกว่ายาตะวันออก งั้นผมอยากจะขอจะถามคุณว่า ตอนนี้ตะวันตกสามารถรักษามะเร็งระยะสุดท้ายได้หรือเปล่า?”

“มะเร็งระยะสุดท้าย?”สีหน้าของสมิธนิ่งไปอย่างกะทันหัน และเอ่ยปากพูดว่าในทันที: “มะเร็งระยะสุดท้ายเป็นปัญหาทางการแพทย์ทั่วโลก มียามุ่งเป้าและยังไม่เกิดการดื้อยา บางทีอาจจะสามารถยืดชีวิตได้ไม่กี่เดือน แต่ถ้าหากถึงขั้นสุดท้ายของการลุกลามไปทั่วร่างกายแล้ว พระเจ้าก็ไม่มีวิธีการแก้ไขปัญหา”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ความโศกเศร้าวูบวาบผ่านคิ้วของเขาเล็กน้อย ก็ส่ายหน้ายิ้มเล็กน้อยในทันที และพูดอย่างประชดประชันและดูถูกเหยียดหยาม: “แต่ว่า ถึงอย่างนั้น ยาแผนปัจจุบันเป็นอำนาจเด็ดขาดในด้านโรคมะเร็งอีกด้วย!”

เว่ยเลี่ยงอดกลั้นความโกรธแล้วพยักหน้า และพูดอย่างจริงจัง: “ผมยอมรับ ยาแผนปัจจุบัน เป็นวิธีการรักษาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก มีส่วนช่วยอย่างมากต่อสังคมมนุษย์ทั้งหมดจริงๆ แต่นี่ก็ไม่ใช่เงื่อนไขทั้งหมดที่คุณไม่ยอมรับการแพทย์ตะวันออก”

จากนั้น เขาก็ถามสมิธกลับว่า: “ไม่ทราบว่าคุณสมิธเคยได้ยินมาบ้างหรือเปล่า เรื่องของผู้ประกอบการคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงในหัวเซี่ย(ชื่อเรียกประเทศจีนสมัยก่อน)ที่ป่วยเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้ายเมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนี้หายดีอย่างสมบูรณ์แล้ว?”

สมิธพูดอย่างดูถูกว่า: “นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง? มะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้ายยังหายดีได้ นี่เป็นเรื่องน่าตลกที่มากที่สุดในประวัติศาสตร์การแพทย์! คุณอย่าบอกกับผมว่า ผู้ป่วยรายนี้รักษาหายดีด้วยการแพทย์แผนโบราณตะวันออก”

“ถูกต้อง!”เว่ยเลี่ยงยืดอกให้ตรงพูดว่า: “มะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้ายที่การแพทย์ตะวันออกวินิจฉัยว่าต้องตาย ก็ถูกการแพทย์ตะวันออกรักษาหายดี!”

สมิธพูดเยาะเย้ยอย่างเย็นชาว่า: “คุณกำลังล้อเล่นกับผมชัดๆ! ผมศึกษาค้นคว้าด้านการแพทย์มานานยี่สิบปี ในสายตาของคุณก็เหมือนกับคนปัญญาอ่อนขนาดนี้เลยเหรอ?”