บทที่ 3534 นายนี่ก็อยู่เป็นเนอะ

เรื่องที่ทำเนียบขาวต้องการกรรมสิทธิ์ของยาเกิดใหม่เก้าเสวียน ในมุมมองของสมิธ มันทั้งเหนือความคาดหมาย และสมเหตุสมผล

ถ้าหากกระทรวงสาธารณสุขรายงานข้อมูลนี้ให้ทำเนียบขาวทราบ พวกเขาก็คงไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปอยู่แล้ว

แต่ว่า จะได้กรรมสิทธิ์มาครอบครองหรือเปล่า นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาสามารถตัดสินใจได้

ยาชนิดนี้ ก็เหมือนเครื่องผลิตแบงค์ ตราบใดที่เจ้าของของมันมองการณ์ไกล ก็ไม่มีทางยอมขายกรรมสิทธิ์ออกไปแน่นอน

แต่สมิธเองก็ไม่ได้ดับฝันคนในสาย แต่กลับตอบตกลงอย่างรวดเร็วว่า “รอให้ผมได้เจออีกฝ่ายก่อนแล้วกัน ผมจะพยายามผลักดันเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด”

ขณะที่พูด สมิธก็เอ่ยขึ้นมาอีกว่า “แต่ว่า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ผมแค่คนเดียวคงรับมือไม่ไหวหรอก ให้ทางทำเนียบขาวส่งผู้เชี่ยวชาญมาเจรจาช่วยได้ไหม?”

หัวหน้ากระทรวงปฏิเสธในทันที “เรื่องแบบนี้ทำเนียบขาวไม่สามารถออกตัวตรงๆได้ ถ้าหากข่าวหลุดออกไปมันจะทำให้คนเข้าใจผิดว่าทำเนียบขาวต้องการยึดอำนาจในด้านการแพทย์เอาได้ ถ้าหากรัฐบาลของแต่ละประเทศทั่วโลกแทรกแซงเข้ามา คงผลักดันเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายๆ”

อีกฝ่ายกำชับออกมาอีกว่า “คุณไปครั้งนี้ ลองหยั่งเชิงท่าทีของอีกฝ่ายไปก่อนแล้วกัน ถ้าหากฝ่ายนั้นดูสนใจ แต่ราคาที่เสนอมาค่อนข้างเยอะ ผมจะให้ผู้ดูแลเฉียงเซิงโทรไปให้พวกเขาออกหน้าซื้อกรรมสิทธิ์นั้นมา”

สมิธแอบเดาะลิ้นเบาๆ คิดในใจว่า “ทำเนียบขาวกระทำเรื่องนี้ได้อย่างมีชั้นเชิงจริงๆ พวกเขาทราบข่าวนี้ก่อน แล้วค่อยส่งไม้ต่อให้บริษัทแนวหน้าอย่างเฉียงเซิงเดินเรื่องต่อ ถ้าหากเฉียงเซิงได้กรรมสิทธิ์นี้มาครอบครอง แบบนั้นจะไม่เหมือนบินได้เลยเหรอ?”

ในตอนนี้เอง อีกฝ่ายก็ออกคำสั่งกับเขาต่อว่า “สมิธ ต้องหาทางผลักดันเรื่องนี้ให้ลงตัวนะ เมื่อใดที่กรรมสิทธิ์กลายมาเป็นของอเมริกาได้สำเร็จ เปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งของยอดขายที่เฉียงเซิงได้รับในแต่ละปีก็จะถูกแบ่งให้คอนเน็คชันทั้งหลาย รวมไปถึงคุณกับผมด้วย มันคือเค้กก้อนใหญ่เลยนะ!”

ได้ยินแบบนั้นสมิธก็อดช็อกไม่ได้

ถ้าหากยาชนิดนี้มีโอกาสวางขายในตลาด ยอดขายแสนล้านดอลล่าต่อปีก็คงได้มาอย่างสบายๆ ถ้าหากแยกส่วนแบ่งออกมา อย่างน้อยก็น่าจะประมาณพันล้านดอลล่า

ถ้านำส่วนแบ่งประมาณพันล้านดอลล่ามาแบ่งให้คอนเน็คชันล่ะก็ ส่วนของเขาน่าจะอยู่ขอบๆ คำนวนดูคงอยู่ที่หลักร้อยล้าน

คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ไหว รีบพูดว่า “ผมจะพยายามจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ!”