บทที่ 3587

เย่เฉินเข้าใจในทันที ถ้ามหาวิทยาลัยผู้สูงอายุก็ไปด้วย ถ้าอย่างงั้นด้วยการศึกษา อารมณ์ และรูปลักษณ์ของหานเหม่ยฉิงแล้ว จะต้องได้เป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุอย่างแน่นอน

ด้วยภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ถึงแม้จะฆ่าพ่อตาของตัวเองให้ตาย เขาก็คงไม่พาแม่ยายของตัวเองไปที่นั่นอย่างแน่นอน

หม่าหลันกลับฟังไม่ออกข้อมูลที่ซ่อนอยู่ในการสนทนาระหว่างทั้งสอง เมื่อได้ยินเซียวฉางควนพูดแบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ยืดเยื้ออีกต่อไป

เซียวฉางควนยืนขึ้นในเวลานี้ และเอ่ยปากกล่าวว่า “มันสายแล้ว ผมจะต้องไปที่สมาคมแล้ว”

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบออกจากบ้านพัก และขับรถออกไป

หม่าหลันรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย รู้สึกแต่ว่าตัวเองไม่ชอบเซียวฉางควนมาเกือบครึ่งชีวิต แต่ไม่เคยคิดว่าการงานของเซียวฉางควนจะดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว และความรู้สึกที่แตกต่างก็หล่นทับลงมาเหมือนดั่งภูเขา

เธอถามเย่เฉินอย่างระมัดระวังว่า “ลูกเขยแสนดี คุณคิดว่าแม่ควรทำธุรกิจคนชราอะไรได้บ้างเหรอ?”

เย่เฉินตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ถามเธอว่า “แม่ คุณอยากจะทำธุรกิจอะไรเหรอ?”

หม่าหลันถอนหายใจ “เฮ้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกว่าพ่อของคุณเฟื่องฟูอยู่ในสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด ฉันอยู่เฉยๆ ที่บ้านแบบนี้มาโดยตลอด มันก็คงไม่ใช่เรื่อง.........”

เย่เฉินหัวเราะและพูดว่า “ขาของคุณยังไม่หายดีเลยไม่ใช่เหรอ?”

หม่าหลันรีบพูดว่า “นี่ก็ใกล้จะหายดีแล้ว...... ฉันเบื่ออยู่ที่บ้านมานานเกินไปแล้ว และอยากจะหาอะไรทำสักอย่าง.........”

เย่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพูดอย่างผ่านๆ ว่า “หรือว่าถ้าคุณไม่มีอะไรทำคุณก็ไปเต้นสแควร์ก็ได้? ผมเห็นว่าชายหญิงสูงวัยมากมายเต้นกันได้อย่างสนุกสนานทั้งวัน และบางทีมก็มีชุดเครื่องแบบของเขาอีกด้วย ชายหญิงสูงวัยพวกนั้นก็ดูมีพลังมาก”