บทที่ 3607

หงห้าวางสายเฉินจื๋อข่าย และลุกขึ้นทันที หยิบกุญแจรถเตรียมไปที่ฟาร์มสุนัข

ทันใดนั้น ผู้จัดการของเทียนเซียงฝู่รีบวิ่งขึ้นมา และพูดอย่างหอบๆ :"ห้า…...ท่านห้า ชั้นล่าง…...มีลูกค้ารายใหญ่อยู่ชั้นล่าง!"

หงห้าขมวดคิ้วและถามว่า:"ลูกค้ารายใหญ่อะไร?"

ผู้จัดการรีบพูดว่า:"มีคนต้องการเช่าห้องเพชรของเรา เช่าหนึ่งเดือน!"

"ใครกันน่ะ...…"หงห้าถามด้วยความประหลาดใจ:"มาทานข้าวที่เทียนเซียงฝู่หนึ่งเดือน บ้ารึเปล่า?"

ผู้จัดการก็พูดอย่างประหลาดใจมากว่า:"ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน คนนั้นมาถึงก็ถามว่าระดับห้องที่แพงที่สุดของร้านเราคือเท่าไหร่ ผมจึงเสนอห้องเพชร ราคา200,000 หยวนไม่รวมเครื่องดื่มกับหล่อน หล่อนจองไปหนึ่งเดือนโดยไม่พูดอะไรเลยทันที และอาหารสองมื้อตอนเที่ยงกับตอนเย็น รวมกันเป็นหกสิบมื้อเลย! สิบสองล้าน!"

หงห้าขมวดคิ้วและพูดว่า:"บ้าไปแล้วเหรอ? มีคนแกล้งคุณเล่นรึเปล่า?"

"ไม่ใช่ครับ……"ผู้จัดการรีบพูดว่า:"ยัยนั้นรวดเร็วทันใจสุดๆ ผมบอกว่าขั้นต่ำ 12 ล้าน ถ้าจะจองจริงๆ ผมจะลดราคาให้เธอ พวกเขากลับโอนมาที่บัญชีเทียนเซียงฝู่ของเรา15 ล้านตรงนั้นเลย แล้วบอกว่าให้อัพเกรดอาหารด้วย......"

พูดจบ ผู้จัดการก็พูดอย่างประจบ:"ท่านห้า นี่มัน 15 ล้านเลยนะ! ตั้งแต่เทียนเซียงฝู่ของเราเปิดกิจการจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยได้รับลูกค้าที่ขนาดนี้มาก่อนเลย!"

หงห้าพูดอย่างโกรธเคืองทันที:"ใครให้คุณรับเงิน? ห้องเพชรนี้ ปกติฉันจะต้องใช้เพื่อรับรองอาจารย์เย่ คุณเป็นผู้จัดการที่นี่ ไม่มีสมองรึไง?"

ผู้จัดการจึงได้รู้ว่าเขาเรื่องผิดพลาดไป และพูดด้วยท่าทางละอายใจมาก:"ผมขอโทษครับท่านห้า…… ผมคิดแค่ว่าได้ลูกค้ารายใหญ่ จนลืมไปว่าคุณต้องใช้รับรองอาจารย์เย่…… ผมจะลงไปคุยกับหล่อนเดี๋ยวนี้ ให้ฝ่ายการโอนเงินไป"

หงห้าร้องฮึ และโพล่งออกมาว่า:"คุณจำไว้นะ จากนี้ไปห้องเพชร จะเก็บไว้ให้อาจารย์เย่เท่านั้น ถ้าอาจารย์เย่ไม่มา ก็ปล่อยให้ว่างไว้ตลอด ไม่ว่าคนอื่นจะให้เงินมากเท่าไหร่ก็ห้ามใช้ เข้าใจไหม?"

ผู้จัดการพยักหน้าด้วยความกลัวทันที และพูดว่า:"ผมเข้าใจแล้วครับท่านห้า! ไม่ต้องห่วง จะไม่มีคราวหน้าอีกแน่นอน!"

สีหน้าของหงห้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย และพูดอย่างเย็นชาว่า:"ฉันมีธุระจะออกไป คุณรีบจัดการให้เรียบร้อย"

พูดจบ เขาก็ผลักประตู แล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นล่างโดยตรง

ในตอนที่หงห้าออกมาจากเทียนเซียงฝู่ บังเอิญผ่านแผนกต้อนรับพอดี และเห็นผู้หญิงสวมชุดทำงานยืนอยู่ข้างแผนกต้อนรับ นึกถึงสิ่งที่ลูกน้องพูดเมื่อกี้ ก็เหลือบมองอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว