บทที่ 3629

เซียวฉางควรก็รู้ว่าความสามารถของตัวเองไม่เท่าไร ดังนั้นเมื่อมาถึงงาน จึงไม่ได้ออกความเห็นอะไร

แต่หานเหม่ยฉิงกับเฮ่อหยวนเจียง ซึ่งมาร่วมงานเสวนาแลกเปลี่ยนครั้งนี้เหมือนกัน กลับโดดเด่นเป็นอย่างมาก

เพื่อที่จะแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาตนเอง ในเชิงบวกของผู้สูงอายุในเมืองจินหลิง ที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ในกิจกรรมแลกเปลี่ยนพูดคุยเกาหลีใต้ครั้งนี้ ทั้งสองคนตั้งใจทำคอร์สบรรยายออกมาหนึ่งคอร์ส ทำคอร์สเรียนได้ยอดเยี่ยมมาก บวกกับประวัติที่ไม่ธรรมดาของทั้งสองคน ทำให้คนในงานถึงกับตกตะลึง

มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุจำนวนมากในประเทศ แท้จริงแล้วเป็นศูนย์นันทนาการของผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุที่เกษียณแล้ว เข้าไปเรียนพู่กันจีน วาดภาพ เต้นรำ รวมไปถึงไทเก็ก หรือไม่ทุกคนก็ร่วมกันจัดกิจกรรมนันทนาการ หลักๆ จะเป็นเนื้อหาทั้งหมดของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ

แต่หานเหม่ยฉิงกับเฮ่อหยวนเจียงคิดว่า ในเมื่อเป็นมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ก็ต้องจัดการหลักสูตรการสอนที่ลึกขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงทุ่มแรงกายแรงใจกับมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุเป็นอย่างมาก รวบรวมผู้สูงอายุที่ระดับความรู้และวัฒนธรรมค่อนข้างสูง ทำวิชาเรียนให้มีสีสัน มีชีวิตชีวา

เซียวฉางควนที่เอาแต่พยักหน้าขึ้นๆ ลงๆ ตลอดการประชุม ในใจรู้สึกริษยาขึ้นมา

ด้านหนึ่ง เขาเปรียบเทียบระดับของตัวเองกับหานเหม่ยฉิง เฮ่อหยวนเจียง รู้สึกห่างชั้นกันมาก ทำให้รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง

อีกด้านหนึ่ง รู้สึกว่าหานเหม่ยฉิงกับเฮ่อหยวนเจียง ทำงานร่วมกันใกล้ชิดจนเกินไป ให้ความร่วมมือกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้เขารู้สึกหึง

งานประชุมใกล้สิ้นสุดลง มีคนเสนอให้ทุกคนร่วมรับประทานอาหารเย็น เซียวฉางควนคิดจะใช้โอกาสตอนทานข้าว ใกล้ชิดกับหานเหม่ยฉิงมากขึ้น แต่คิดไม่ถึงว่าหานเหม่ยฉิงจะพูดว่า “ฉันกับด็อกเตอร์เฮ่อ ไม่สามารถร่วมรับประทานอาหารได้ เดี๋ยวเราต้องกลับมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ เย็นนี้มีการคุยแบ่งปันประสบการณ์การเรียนรู้ภายใน”