บทที่ 370

บทที่ 370

เดิมทีตระกูลเว่ยยังหวังจะได้แจ้งเกิดจากยาตัวใหม่นี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ายาตัวใหม่ยังสู้ยาตัวเก่าไม่ได้เสียอีก!

อย่างน้อยยาตัวเก่าไม่ได้ทำให้ร่างกายของคนถึงขั้นเน่าเปื่อย มากสุดก็แค่เป็นพิษต่อตับไตในระยะยาวเท่านั้น

ดังนั้น ถ้าหากเซียวอี้เชียนคิดจะเล่นงานตระกูลเว่ย พวกเขาต้องไม่มีทางสู้อย่างแน่นอน

ขณะนี้ บอดี้การ์ดทั้งสองของเซียวอี้เชียนเดินเข้ามาจับตัวเว่ยฉางหมิงไว้ แม้เขาจะร้องขอความเมตตาสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ผล จากนั้นเสียงกระดูกข้อมือหักก็ดังขึ้น มือขวาของเว่ยฉางหมิงถูกหักจนงอไปอีกด้าน ทำให้คนมองแล้วอดไม่ได้ที่จะขนลุก

“โอ๊ย......แขนของผม!”

เว่ยหย่งเจิ้งรู้สึกทั้งโกรธและกลัวมาก เว่ยฉางหมิงเป็นลูกชายคนโตของเขาและเป็นลูกที่เขารักที่สุด แต่เขาทำได้เพียงยืนมองแขนของลูกชายถูกหักอย่างทำอะไรไม่ได้

ในเวลานี้ ศาสตราจารย์เคอก็รีบเดินเข้ามาและพูดว่า “เว่ยหย่งเจิ้ง ประธานเซียว เกิดอะไรขึ้นครับ?”

เซียวอี้เชียนหันกลับไปและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “ไอ้สารเลว นายมาถูกเวลาจริงๆ อัดมันซะ!!”

ศาสตราจารย์เคอถึงกับมึนงง “เข้าใจอะไรผิดไหมครับท่านประธานเซียว ผมเพิ่งรักษาอาการป่วยของท่านนะครับ ท่านก็เพิ่งบอกจะยกวิลล่าให้ผมหลังหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ?”

เซียวอี้เชียนหัวเราะอย่างเย็นชา “เดี๋ยวข้าจะยกวิลล่าในนรกให้นายเอง!”

บอดี้การ์ดทั้งสองเข้าไปจับศาสตราจารย์เคอนอนลงกับพื้น จากนั้นรุมทำร้ายศาสตราจารย์เคอจนเขากลอกตาขาวและสลบคาที่ทันที

ในเวลานี้ ครอบครัวของตระกูลเว่ยรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุด ไม่คิดเลยว่าเซียวอี้เชียนจะโหดเหี้ยมขนาดนี้!

แต่จะโทษเซียวอี้เชียนไม่ได้ เพราะตั้งแต่เขาใช้การน้องชายไม่ได้ จนกระทั่งเน่าเปื่อยในตอนนี้ เขาต้องเจอกับความเจ็บปวดทั้งกายและใจ เป็นความเจ็บปวดที่คนทั่วไปไม่สามารถทนรับได้

ถ้าต้องตัดมันทิ้งจริงๆ เขาต้องเป็นบ้าอย่างแน่นอน