บทที่ 3807

ดังนั้น ทันทีที่คำพูดของคนรวยในตะวันออกกลางที่ให้มูลค่าสองพันล้านดอลลาร์นั้นจบลง ก็มีคนยกมือขึ้นทันที “สองพันหนึ่งร้อยล้าน!”

ซ่งหวั่นถิงยังไม่ทันได้รายงานหมายเลขของอีกฝ่าย ก็มีคนยกมือขึ้นอีกทันที “สองพันห้าร้อยล้าน!”

“สามพันล้าน!”

“สามพันห้าร้อยล้าน!”

“สี่พันล้าน!”

“ห้าพันล้าน!”

ภายในเวลาไม่กี่วินาที ราคาก็พุ่งตรงไปที่ระดับสูงถึงห้าพันล้านดอลลาร์ โดยการประมูลอย่างต่อเนื่อง ณ จุดนั้น

อย่างไรก็ตาม เสียงของการประมูลก็ยังได้ยินอยู่เรื่อยๆ ไม่สิ้นสุดลง

“ห้าพันล้านกับสิบล้าน!”

“ยังจะเพิ่มทีละสิบล้านอีกงั้นเหรอ? ผมให้ห้าพันห้าร้อยล้าน!”

“ผมให้ห้าพันแปดร้อยล้าน! ห้าพันแปดร้อยล้าน! ห้าพันแปดร้อยล้าน!”

คนรวยทางตะวันออกกลางคนนั้นมองซ้าย มองขวา คนทั้งคนตะลึงไปเลย

แต่เดิมคิดว่าตัวเองเอ่ยปากออกตัวในราคาสองพันล้าน และก็ถือว่ากล้าหาญมากพอแล้ว

แต่ไม่ได้คาดคิดเลยว่า ตัวเองเป็นเพียงบทบาทจี้เป็นปืนเริ่มต้นเท่านั้นเอง

นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ เงินตั้งห้าพันแปดร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ มีกี่คนที่จะสามารถออกได้?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงพฤติกรรมโง่ๆ ของเขาที่พลาดยาอายุวัฒนะเม็ดแรกไป และหัวใจของเขาก็ทรุดลงยิ่งกว่าเดิม

ดังนั้น เขากัดฟัน และตะโกนอีกครั้งว่า “หกพันล้าน! ผมให้หก……”

ก่อนที่คำพูดจะจบ คนที่เสนอราคาห้าพันแปดร้อยล้านเมื่อกี้ตะโกนอีกครั้งว่า “หกพันแปดร้อยล้าน!”