บทที่ 3864 พึ่งพาตนเองดีกว่าผู้อื่น

หลังอาหารเย็น เย่เฉินส่งทั้งสามกลับไปที่อาคารเอ็กเซ็กคูทีฟและพูดกับเย่โจงฉวนว่า “คุณปู่ ผมมีเรื่องอยากขอคำแนะนำจากคุณสักหน่อย ผมไปคุยที่ห้องคุณสักหน่อยแล้วกันนะครับ”

"ได้เลย!" เย่โจงฉวนตอบรับอย่างยินดี จากนั้นก็บอกลาคนอีกสองคนและพาเย่เฉินไปที่ห้องที่เขาอาศัยอยู่

ปู่หลานสองคนนั่งตรงข้ามกันบนโซฟา เย่เฉินถามเขาว่า "คุณปู่ คุณรู้จักหมายเลข 99 ที่ถูกไล่ออกจากงานประมูลในวันนี้หรือไม่ครับ?"

เย่โจงฉวนเอ่ย "ไม่รู้จัก เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

เย่โจงฉวนมีภาพจำเกี่ยวกับชายผู้นี้อย่างแม่นยำ นั่นเพราะคนๆนั้นแค่เปิดปากก็เอ่ยมูลค่าสามแสนล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งนี่ทำเอาเขาตกใจไม่เบา

อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ไม่รู้ว่าชายคนนั้นเป็นใครมาจากไหน

ในเวลานี้เองเย่เฉินก็ถามเขา "ผมถามคนอื่นๆ พวกเขาบอกว่าคนคนนั้นก็คือน้าชายใหญ่ของผม อานโฉงชิว"

“อานโฉงชิว? เป็นเขาหรอกหรือ...” เย่โจงฉวนเบิกตากว้างและตกใจจนพูดไม่ออกเป็นเวลานานกว่าจะได้สติกลับมา

เย่เฉินเอ่ยปากถาม "คุณไม่รู้จักเขาหรือ?"

เย่โจงฉวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ตระกูลฝั่งตาของนายในตอนนั้นค่อนข้างไม่พอใจตระกูลเย่ของเรา ตอนที่แม่ของนายแต่งงานมา ไม่มีแม้แต่คนในตระกูลของเธอมาด้วย ฉันไม่เคยพบน้าชายเหล่านั้นของนายมาก่อน มีเพียงแค่เห็นน้าชายคนรองของนาย :black"อานข่ายเฟิง ที่การประชุมสุดยอดผู้นำในสวีเดนเมื่อสองสามปีก่อน ตอนนั้นเขาอยู่บนเวที ส่วนฉันอยู่ข้างล่างและเห็นเขาจากไกลๆเท่านั้น ต่อมาฉันคิดจะเข้าไปทำความสนิทสนมกับเขาและเยี่ยมเยือนเขาสักหน่อยแต่ผลก็คือเขายังคงไม่อยากเจอฉัน”

เย่เฉินหัวเราะและกล่าวว่า "ดูเหมือนว่า ตระกูลอานจะมองไม่เห็นหัวตระกูลเย่จริงๆ"

เย่โจงฉวนเยาะเย้ยตัวเอง “เขามองไม่เห็นหัวฉัน แต่ตอนนั้นเขาบอกแล้ว คนในตระกูลเย่ เขายอมรับแค่นายเพียงคนเดียวเท่านั้น”