บทที่ 3871 เปิดร้านสะดวกซื้อ

ซ่งหวั่นถิงพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างได้ และถามเย่เฉินว่า:"อาจารย์เย่ ถึงตอนนั้นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ คุณคิดจะส่งให้ใครจัดการ? เราจะมอบให้คนกลางจัดการ หลังจากที่เราสร้างทุกอย่างให้เสร็จ หรือจะสร้างทีมปฏิบัติการเองคะ?"

เย่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า:"อันที่จริงโดยส่วนตัวแล้ว ฉันอยากจะให้ป้าคนหนึ่งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาดูแล หล่อนเป็นคนดูแลฉันตอนที่ฉันยังเด็ก ไม่เพียงแต่ดูแลเอาใจใส่พวกเราอย่างทั่วถึง ยังมีความรับผิดชอบมาก และตั้งใจมาก อีกอย่างหล่อนยังเป็นคนที่เคยได้รับการสั่งสอนขั้นสูง จากที่ฉันรู้จักหล่อนมา หล่อนน่าจะรับภาระหน้าที่นี้ได้"

เมื่อพูดถึงนี้ เย่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ:"แต่ว่าตอนนี้หล่นว่างงานไปพักผ่อนที่แคนาดา ฉันทนไม่ได้ที่จะทำให้รบกวนหล่อนให้มาลำบากอีก"

ซ่งหวั่นถิงนึกคิด และพูดว่า:"อาจารย์เย่ ขนาดของโครงการคุณนั้นมันใหญ่มาก แม้ว่าเราจะไม่มีปัญหาเรื่องเงินทุน แต่ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองหรือสามปี สำหรับฮาร์ดแวร์ในการเลือกไซต์และการสร้างไปจนถึงทำเสร็จและทดสอบ ในเมื่อคุณอยากจะให้เราจัดทีมมาดำเนินการ งั้นฉันคิดว่าเรื่องผู้รับผิดชอบนั้น ยังไม่ต้องรีบตัดสินใจเดี๋ยวนี้ เรามีเวลาค่อยๆ หากัน"

"ก็จริง"เย่เฉินพยักหน้า และพูดว่า:"เธอไปคุยเรื่องแผนกับคนกลางก่อนเถอะ เราพยายามเลือกไซต์ให้เสร็จโดยเร็วที่สุด จากนั้นจึงค่อยคิดออกแบบโครงการโดยเร็วที่สุด!"

"ได้ค่ะ" ซ่งหวั่นถิงพูดว่า:"ฉันจะไปพบให้เร็วที่สุด"

เมื่อนึกถึงป้าหลี่ เย่เฉินก็คิดจะโทรหาแกและหลี่เสี่ยวเฟิน เพื่อถามพวกเธอว่าช่วงนี้เป็นไงบ้าง

เย่เฉินกำลังคำนวณว่า ทั้งสองปักหลักที่แวนคูเวอร์ เวลาจึงช้ากว่าหัวเซี่ย16 ชั่วโมง ตอนนี้น่าจะประมาณ 6 โมงเย็น เวลานี้ไม่ควรรบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเธอ

ดังนั้น เขาจึงพูดกับซ่งหวั่นถิงว่า:"หวั่นถิง ฉันไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ"

"ได้ค่ะอาจารย์เย่"

เย่เฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หาวีแชทของหลี่เสี่ยวเฟิน และโทรเสียงหาเธอ

ทางนั้นรับสายอย่างรวดเร็ว และเสียงที่มีความสุขของหลี่เสี่ยวเฟินก็ดังขึ้น:"พี่เย่เฉิน พี่นึกยังไงถึงโทรหาฉันล่ะ!"