บทที่ 3960

ทว่าก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุระเบิด ตาของเขาเองก็จดจ้องไปที่เรือสินค้าน่าสงสัยลำนั้นอยู่ตลอดเวลา เขาไม่สังเกตถึงวี่แววที่อีกฝ่ายจะใช้อาวุธโจมตีพวกเขาเลย

ขณะที่เขากำลังประหลาดใจนั้น จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าตรงส่วนท้ายของลำเรือจมดิ่งลงเล็กน้อย และส่วนหัวเรือเองก็ตั้งมุมเชิดขึ้นด้วยเช่นกัน

การเปลี่ยนแปลงอันน้อยนิดกลับทำให้ใจเขากระตุกขึ้นมาทันที เขาเดา ว่าสาเหตุที่ทำให้ท้ายเรือจมลงต้องเป็นเพราะเกิดจากระเบิดเมื่อกี้นี้แน่ๆ ทำให้น้ำเริ่มท่วมเข้ามาในเรือจากส่วนท้ายของลำเรือ!

อีกอย่าง สถานการณ์ต้องสาหัสอย่างมากแน่นอน จึงทำให้ท้ายเรือเริ่มค่อยๆจมลง

ถ้าปล่อยให้น้ำไหลเข้ามาแบบนี้ต่อไป งั้นท้ายเรือก็จะยิ่งจมลงเรื่อยๆ หัวเรือก็จะเชิดสูงขึ้น จนกระทั่งเรือทั้งลำจมดิ่งลงไปในน้ำทะเลด้วยมุมตั้งฉากเก้าสิบองศา!

ทันใดนั้นเอง ก็มีเจ้าหน้าที่ที่ดูแลส่วนภายในลำเรือตะโกนเสียงใส่วิทยุสื่อสารว่า “แย่แล้ว! ท้ายเรือถูกระเบิดจนมีหลุมใหญ่ น้ำทะเลไหลเข้ามาข้างในแล้ว!”

หัวหน้าสีหน้าเปลี่ยนทันที ก่อนจะตะโกนตอบกลับไปว่า “ทุกคนใส่เสื้อชูชีพและออกจากเรือเดี๋ยวนี้! พวกทหารเตรียมตัวให้พร้อม! เหล่าเฉินปล่อยเรือชูชีพ ทิ้งเรือลำนี้ซะ!”

สิ้นเสียง คนบนเรือทั้งหมดสิบกว่าคนก็ตกอยู่ในความตระหนกแตกตื่นทันที!

แม้ว่าคนส่วนใหญ่ในพวกเขาจะเป็นบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ทว่าพวกเขากลับไม่เคยเผชิญสถานการณ์ที่อันตรายเยี่ยงนี้มาก่อน หลายคนจึงตั้งตัวรับมือไม่ถูก

ทหารนับยี่สิบกว่านายถือปืนไรเฟิลจู่โจมไปที่ดาดฟ้าเรือ พวกเขาต่างจดจ้องไปยังเรือสินค้าที่ใกล้เข้ามาอย่างระวังระคนประหม่า ท่าทางพร้อมตั้งรับการโจมตีอยู่ตลอดเวลา

วิทยุสื่อสารพลันส่งเสียงชายหนุ่มที่ดังขึ้นอย่างโมโหว่า “นายว่าอะไรนะ? ทิ้งเรือ?! ทิ้งเรือแล้วพวกฉันจะกลับซีแอตเทิลยังไง?!”