บทที่ 3968 ถอนรากถอนโคน

“ได้ เอาตามนั้น” เย่เฉินสั่ง “ระหว่างที่เดินเรือ ต้องย้ำให้พวกทหารคอยคุ้มกันให้ดี ห้ามปล่อยให้ใครหนีไปได้เด็ดขาด!”

ว่านพั่วจวินตอบรับทันทีว่า “คุณเย่ไว้ใจได้ เหล่าทหารของสำนักว่านหลงจะลุล่วงภารกิจให้สำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอนครับ!”

จ้าวอิ่นซานพลันถามอย่างประหม่าว่า “คุณ......คุณเย่.....ทำไมต้องพาผมไปที่ซีเรียด้วยครับ?!”

เย่เฉินตอบเสียงเย็นว่า “จะให้ฉันไว้ชีวิตนาย ก็มีแค่สองทางเลือกเท่านั้น ไม่เป็นเหมือนศพที่ลอยอยู่บนทะเล นอนตายที่นี่รอให้คนมาเก็บศพ ก็ตามพวกทหารของสำนักว่านหลงไปที่ซีเรียแต่โดยดี ที่นั่นจะมีทางให้นายมีชีวิตรอดต่อไป นายพิจารณาเอาเองแล้วกันว่าจะเลือกทางไหน”

จ้าวอิ่นซานได้ยินดังนั้น ก็หุบปากอย่างรู้ตัวทันที

คนอื่นๆตายไปหมดแล้ว มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีชีวิตรอด

ในเวลาแบบนี้ เขาถือเป็นคนที่โชคดีที่สุดแล้ว

ยังมีอะไรให้ต้องลังเลอีก?

คิดได้ดังนั้น เขาก็เอ่ยกับเย่เฉินทันทีว่า “คุณเย่......ผม......ผมยอมไปที่ซีเรียครับ......”

เย่เฉินพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยกับว่านพั่วจวินว่า “ให้คนมาพาเขาลงไป แล้วกลับกันเถอะ”

เรือสินค้าเปลี่ยนเส้นทางเดินเรือ ไปยังทางเดียวกันกับตอนมา

ณ บนดาดฟ้าเรือ เย่เฉินยืนรับลมทะเล ภายในใจเองก็ไม่สามารถสงบลงได้เสมือนคลื่นทะเลที่อยู่ใต้เท้า

เรื่องในวันนี้ ที่จริงเขามีทางเลือกสองทางได้ ทางเลือกหนึ่งก็คือพอไว้เพียงเท่านี้ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ไม่ว่าจะตระกูลเฉียวหรืออะไร ก็น่าจะไม่กล้ามีก่อกรรมทำชั่วในแวนคูเวอร์อีก ส่วนพวกแก็งในแวนคูเวอร์ก็น่าจะตระหนักกันเองหลังพรุ่งนี้เช้า จากนี้ไปก็จะไม่มีใครกล้ามาคิดทำมิดีมิร้ายกับหลี่เสี่ยวเฟินอีก