บทที่ 3974 ซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

ป้าหลี่เชื่อคำพูดเย่เฉินอย่างไร้ข้อสงสัย จึงพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ได้! งั้นตั้งแต่คืนนี้ ฉันจะลองหยุดยาดู!”

เย่เฉินยิ้มบางๆ และพยักหน้าเบาๆ

การปลดปล่อยของปราณทิพย์เริ่มทำงานแล้ว แต่เวลาสั้นมาก ป้าหลี่จึงไม่รู้สึกอะไรชัดเจน แต่ถ้าได้นอนหลับ ความรู้สึกนั้นจะชัดเจนมาก

ดังนั้น เย่เฉินจึงจงใจให้เธอหยุดกินยา ให้เธอเข้าใจผิดว่าการหยุดกินยา ทำให้ร่างกายของเธอดียิ่งขึ้น

ส่วนปฏิกิริยาต่อต้านระหว่างร่างกายกับไต ที่มีมาแต่เดิม ภายใต้ประสิทธิภาพของปราณทิพย์ ได้หายไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องกินยาประเภทนี้อีก

เมื่อเป็นเช่นนี้ เย่เฉินเชื่อว่า ต่อไปป้าหลี่คงไม่คิดว่าการที่ร่างกายดีขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพราะตัวเองอีก ทำให้เธอไม่ต้องรู้สึกติดหนี้ตัวเอง กระทำการอย่างเดียว แต่ได้ประโยชน์หลายอย่าง!

เมื่อจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ จู่ๆ เย่เฉินสังเกตเห็นเด็กอายุ 18 อย่างคลอเดีย ยืนหดหู่อยู่อีกด้านเพียงคนเดียว

เย่เฉินจึงพูดกับเธอว่า “คลอเดีย เมื่อถึงตอนนั้นเธอก็มาเมืองจินหลิงด้วยกันสิ!”

“หา? ฉันเหรอ!”

คำพูดของเย่เฉิน ทำให้คลอเดียดูตกตะลึง

ถึงกระทั่งที่เธอคิดว่าตัวเองฟังผิด

เพราะเมื่อกี้ตอนที่เย่เฉินเกลี้ยกล่อมให้ป้าหลี่กลับไป ความคิดตามสัญชาตญาณของเธอ หวังว่าตัวเองจะสามารถตามพวกเขากลับไปหัวเซี่ยด้วย

แต่เมื่อคิดได้ว่าหลี่เสี่ยวเฟินกับป้าหลี่ เป็นคนสนิทของเย่เฉิน ถึงตัวเองนับเย่เฉินเป็นพี่ แต่เป็นแค่คำพูดปากเปล่า ตัวเองจะพูดความคิดแบบนั้นออกมาได้อย่างไร