บทที่ 3976 ความตื่นตระหนก

ยิ่งไปกว่านั้น ปกติคนพวกนี้ทำเรื่องเลวทรามเป็นประจำ ดังนั้นพวกเขามีวิธีรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน โดยมีกลุ่มบอดี้การ์ดพร้อมอาวุธครบมือบนเรือ ตามหลักการคือลงมือเมื่อเจอเรื่อง ถ้าสู้ไม่ไหวก็หนี

แต่เพราะความสามารถของตัวเองแข็งแกร่ง เป็นเวลานานมากแล้ว ที่ไม่ได้เจออันตรายอะไร ทุกครั้งที่ออกทะเลไปรับคน ง่ายกว่าการออกเรือหาปลามาก เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทุกคนจึงลืมกระบวนการที่ต้องตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉิน

ดังนั้นเมื่อคืนจึงไม่มีใครส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือให้เฉียวเฟยหยุน

สำหรับเฉียวเฟยหยุน น้องชายตัวเองกับลูกน้องสิบกว่าคน ทั้งคนทั้งเรือเหมือนหายไปในอากาศ ไม่เจอร่องรอยอะไรเลย

ขณะนั้น ลูกน้องรีบพูดว่า “คุณชายอย่าเพิ่งร้อนใจ ผมส่งเรือยนต์ออกไปหกลำ เครื่องบินสี่ลำ ไปหายังตำแหน่งสุดท้ายที่เรือยอชต์หายไป คิดว่าผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงแล้ว ดังนั้นขอบเขตการค้นหาคือในรัศมีสิบไมล์ทะเล พื้นที่น่านน้ำใหญ่มาก จึงต้องใช้เวลาสักหน่อย ถ้าหาในเขตพื้นที่นี้ไม่เจอ ผมจะขยายขอบเขตการค้นหาเป็นยี่สิบไมล์ทะเล”

เฉียวเฟยหยุนกัดฟันแล้วพยักหน้า พูดอย่างเย็นชาว่า “ต้องปิดข่าวเรื่องนี้ให้มิด อย่าให้พ่อแม่ฉันรู้ เข้าใจไหม”

“ได้ครับคุณชาย ผมเข้าใจแล้วครับ!”

ขณะเดียวกันที่แวนคูเวอร์ แคนาดา

ครอบครัวอิตาลีส่วนหนึ่งในเมืองแห่งนี้ ล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีด

เพราะพวกเธอพบว่า คนในครอบครัวหายตัวไปในค่ำคืนเดียว

บางครอบครัวสามีหายไป

บางครอบครัวลูกหายไป

บางครอบครัวสามีและลูกหายไป รวมไปถึงพี่น้องไม่กี่คนด้วย

แรกเริ่ม ทุกคนยังไม่รู้สึกตื่นตระหนกเท่าใดนัก เพราะพวกเขารู้ว่าคนในครอบครัวตัวเอง ทำอาชีพในทางไม่ดี พวกเขามักจะไม่กลับบ้าน จนทุกคนรู้สึกชินไปแล้ว

แต่เมื่อครอบครัวพวกนี้ เริ่มติดต่อกันว่ามีการหายไป ก็เหมือนกับเปิดกล่องแพนโดร่าอันน่ากลัว......