บทที่ 4025 สมคบคิด

คาซูโอะ ฮันโซพูดเสียงสูงทันที : “คุณหยุนได้โปรดวางใจ หัวเซี่ยมีคำโบราณที่ว่า รับเงินคนเขามาเพื่อจัดการปัญหาแทนเขา พวกเรานินจาอิงะก็ทำแบบนี้มาตลอด”

พูดแล้ว คาซูโอะ ฮันโซก็พูดอีกว่า : “แต่ว่า ผมต้องการให้คุณหยุนช่วยให้เบาะแสอย่างละเอียดสักหน่อย อย่างเช่นคนที่ต้องการให้พวกเราลักพาตัวคือใคร คนเขาอยู่ที่ไหน เราก็จะได้ง่ายต่อการแกะรอยสำรวจอีกขั้น กำหนดแผนการปฏิบัติงาน ！”

“ไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้！” เฉียวเฟยหยุนส่ายหน้าพร้อมยิ้ม โบกไม้โบกมือพร้อมพูดว่า : “อีกสามวันในคืนของวันที่ 11 ที่นี่จะมีงานเลี้ยงการกุศล ถึงตอนนั้น บุคคลเป้าหมายที่คุณต้องลักพาตัว จะถูกจัดให้อยู่ในห้องรับรอง ที่หน้าประตูห้อง น่าจะมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันอย่างน้อยสี่คน ส่วนภายในห้อง น่าจะมีเพียงแค่บุคคลเป้าหมายและผู้ติดตามของเธอ”

“และสิ่งที่พวกคุณต้องทำ ก็คือจัดการบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างนอกอย่างเงียบๆให้สิ้นซาก และค่อยจัดการทุกคนที่อยู่ภายในห้องยกเว้นบุคคลเป้าหมายให้หมดเกลี้ยง หลังจากทำเสร็จแล้ว พวกคุณก็เคลื่อนย้ายศพของบอดี้การ์ดเข้าไปในห้อง หลังจากนั้นก็พาตัวบุคคลเป้าหมายออกไปจากห้องอย่างเงียบๆก็ได้แล้ว”

พูดมาถึงตรงนี้ เฉียวเฟยหยุนพูดสั่งอีกประโยคว่า : “จริงสิ บุคคลเป้าหมายพวกคุณทำให้เธอสลบก่อนได้ แต่ว่า จะต้องเว้นชีวิตไว้ อีกอย่างห้ามให้เธอได้รับบาดเจ็บ”

คาซูโอะ ฮันโซมองดูรอบๆ เอ่ยพูดว่า : “คุณหยุน ห้องนี้ไม่มีหน้าต่างเลย ลงมือจัดการในนี้ แถมต้องพาตัวคนออกไป งั้นพวกเราอาจจะเหลือแค่ทางช่องระบายอากาศแผนการนี้อย่างเดียวแล้ว ให้พวกเราดูพิมพ์เขียวสักหน่อยก่อนได้ไหม？”

เฉียวเฟยหยุนส่ายหน้าพร้อมพูดว่า : “พวกคุณไม่ต้องไปทางช่องระบายอากาศให้วุ่นวายแล้ว ผมจะให้ข้อมูลรายละเอียดของผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นชื่อว่าเฉินฝู เป็นผู้จัดการของที่นี่ พวกคุณหาโอกาสจับตัวคนในครอบครัวของเขามาทั้งหมด บีบบังคับเขาให้พาพวกคุณเข้าไปในงานเลี้ยงก็พอแล้ว”

พูดแล้ว เฉียวเฟยหยุนก็เอาแผนการคร่าวๆของตัวเอง ปรับลดให้เหมาะสมแล้ว บอกกับคาซูโอะ ฮันโซแล้ว

หลังจากที่คาซูโอะ ฮันโซฟังจบ แม้ว่าในใจรู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ว่าก็ยังคงพยักหน้าเบาๆแล้ว พูดกล่าว : “ผมเข้าใจขั้นตอนคร่าวๆแล้ว ลักพาตัวสมาชิกในครอบครัวของเฉินฝูก่อน ให้เฉินฝูเตรียมการให้เราเป็นพนักงานเข้าไปในงานเลี้ยงวันที่11 แล้วก็ถือโอกาสลงมือ พาตัวบุคคลเป้าหมายไปจากในนี้ หลังจากที่ส่งมอบตัวคนให้พวกคุณที่ท่าเรือแล้ว พวกเรานั่งเรือออกไปจากนครนิวยอร์ก”

เฉียวเฟยหยุนพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้ว : “ใช่ แบบนี้แหละ”