บทที่ 403

บทที่ 403

“ใช้ปัสสาวะของคน? !” เซียวอี้เชียนกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “นี่......นี่มันรู้สึกขยะแขยงนิดหน่อย ต้องใช้น้ำปัสสาวะคนจริง ๆเหรอ?”

เย่เฉินกล่าวอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าผมแกล้งคุณหรือ?”

ขณะที่พูด เขาชี้ไปที่เว่ยหย่งเจิ้งและกล่าวว่า “คุณอยู่ในธุรกิจยามาหลายปีแล้ว ผมขอถามคุณ ในสูตรยาโบราณหลายสูตรต้องใช้น้ำปัสสาวะของเด็กผู้ชายเป็นกระสายยาใช่ไหม?”

“ใช่ ๆ ๆ!” เว่ยหย่งเจิ้งพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “สูตรยาโบราณหลายสูตรต้องใช้ปัสสาวะของเด็กผู้ชายมาเป็นกระสายยา ในภาคใต้มีประเพณีต้มไข่กับน้ำปัสสาวะของเด็กผู้ชาย ซึ่งมีผลต่อการสุขภาพ”

ดังนั้น เว่ยหย่งเจิ้งจึงได้กล่าวกับเซียวอี้เชียนว่า “ประธานเซียว คุณไม่ต้องกังวลมากเกินไป ในสูตรของยาจีนโบราณน้ำปัสสาวะของเด็กผู้ชาย เป็นน้ำที่บริสุทธิ์มาก และไม่สกปรก”

เมื่อได้ยินว่าเป็นน้ำปัสสาวะของเด็กผู้ชาย ท่าทางของเซียวอี้เชียนรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เมื่อก่อนเคยดูหนังดูละครโบราณมาก็ไม่น้อย เคยเห็นในละครใช้น้ำปัสสาวะเป็นยากระสายอยู่บ่อย ๆ ตอนนี้คิดแล้ว มันก็ไม่ได้น่าขยะแขยงมากนัก

อย่างไรก็ตาม เขาเพิ่งจะรับเรื่องปัสสาวะของเด็กผู้ชายได้ เย่เฉินก็กล่าวขึ้นว่า “ที่จริงแล้วกระสายยานี้ ไม่สามารถใช้น้ำปัสสาวะของเด็กผู้ชายได้ เพราะน้ำปัสสาวะในเด็กผู้ชายนั้น ผลิตโดยภาวะหยางที่ร่างกายบริสุทธิ์ไม่เคยสัมผัสผู้หญิงมาก่อน ดังนั้นปัสสาวะของเด็กผู้ชายจึงมีภาวะหยางมากเกินไป ร่างกายของคุณมีภาวะเลือดหยุดนิ่ง หากใช้น้ำปัสสาวะของเด็กผู้ชายอีก มันจะทำให้อาการของคุณแย่ลงกว่าเดิม!”

เมื่อเซียวอี้เชียนได้ยินประโยคนี้ เขาถามอย่างแปลกใจว่า “อาจารย์เย่ หรือต้องใช้น้ำปัสสาวะของเด็กผู้หญิงถึงจะได้ใช่ไหม? ”

“น้ำปัสสาวะของเด็กผู้หญิงก็ใช้ไม่ได้” เย่เฉินโบกมือ แล้วกล่าวว่า “จะรักษาโรคของคุณ ต้องใช้น้ำปัสสาวะของผู้ชายที่บรรลุนิติภาวะแล้ว และผู้ชายต้องเคยผ่านผู้หญิงมาหลายคน ยิ่งเยอะยิ่งดี เพราะถ้าผ่านผู้หญิงมาเยอะเท่าไหร่ น้ำปัสสาวะก็จะมีภาวะหยินมากยิ่งขึ้น มันส่งผลอย่างดีเยี่ยมต่อสถานการณ์ภาวะเลือดหยุดนิ่งแบบคุณ”

เซียวอี้เชียนตกตะลึงและอดไม่ได้จึงถามว่า “อาจารย์เย่ คุณยังแค้นผมอยู่ใช่ไหม คุณถึงจงใจแกล้งผม? ทำไมยิ่งฟังผมยิ่งรู้สึกแปลก?”

เย่เฉินกล่าวอย่างเรียบ ๆว่า “ผมเย่เฉินขอสาบานด้วยชีวิต ถ้าหากคุณปฏิบัติตามที่ผมบอก แผลเน่าเป็นหนองของคุณจะหายเป็นปกติ หรือหากไม่ได้ผล ผมเย่เฉินขอให้ถูกฟ้าผ่า”

หลังจากนั้น เย่เฉินมองไปที่เซียวอี้เชียนอย่างดูถูกและกล่าวว่า “ผมพูดจบแล้ว ถ้าหากคุณไม่เชื่อ ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไร?”