บทที่ 411

บทที่ 411

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เว่ยหย่งเจิ้งรู้สึกสิ้นหวัง!

เขาไม่ชอบภูเขาฉางไบที่ลำบากและหนาวเหน็บ!

สมัยก่อนถ้าไม่เป็นเพราะว่าเริ่มบุกเบิกธุรกิจ จำเป็นต้องไปเก็บยาด้วยตนเอง เขาก็ไม่ยอมไปยังสถานที่ที่หนาวเหน็บแห่งนั้น

เพราะเขาดูถูกสถานที่ที่ลำบากและหนาวเหน็บแห่งนั้น ฉะนั้นเขาจึงดูถูกแม่ของเว่ยเลี่ยงมาก เขาคิดว่าเธอเป็นของเล่นชั่วคราว แค่เล่นสนุกก็พอ

แต่ เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่า เย่เฉินจะลงโทษเขา โดยห้ามเขาลงมาจากภูเขาฉางไบตลอดชีวิต!

นั่นเป็นสถานที่ที่ตนเองรังเกียจมาตลอด!

ให้ตนเองไสหัวไปที่นั่น ห้ามออกจากไปที่นั่นตลอดชีวิต วิธีนี้ก็ไม่แตกต่างจากการฆ่าให้ตาย?

ตอนนี้สุขภาพของเขาไม่แข็งแรง เดิมก็สามารถอยู่ได้ไม่กี่ปี ถ้าหากให้ไปอยู่ที่ภูเขาฉางไบ เกรงว่าจะเสียชีวิตเร็วขึ้นไปอีก?

อีกอย่าง การใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น สำหรับชายชราที่ชอบใช้ชีวิตด้วยความเพลิดเพลินอย่างเขา ก็เหมือนตายทั้งเป็น!

เขามองไปที่เย่เฉินอย่างสิ้นหวัง ร้องไห้และขอร้องว่า “อาจารย์เย่ ชายชราอย่างผมมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่ปีแล้ว ขอร้องคุณได้โปรดเมตตา ผมยินยอมที่จะมอบบริษัทผลิตยาเว่ยซื่อให้เว่ยเลี่ยง ได้โปรดให้ผมอยู่ในเมืองจินหลิง ใช้บั้นปลายชีวิตอย่างสงบ........”

เย่เฉินถามอย่างเย็นชาว่า “คุณเคยคิดบ้างไหม ว่าแม่ของเว่ยเลี่ยงตายไปยี่สิบปีแล้ว? เศษเดนอย่างคุณอายุยืนกว่าเธอยี่สิบปี ถือว่าคุณได้กำไรมากมายแล้ว! ดังนั้น วันเวลาที่เหลือ ก็ไปสำนึกผิดที่ภูเขาฉางไบ! ไม่เพียงต้องไปขุดโสมที่ภูเขาทุกวัน ยังต้องกวาดหลุมฝังศพของแม่เว่ยเลี่ยงทุกวันด้วย!”